Budujemy Dom

Strefa magazynu / Budujemy Dom 11-12/2006

Kup bieżący numer Kup e-Wydanie Zaprenumeruj e-Prenumerata Na tablety

Taras drugiej szansy

Taras z płytą konstrukcyjną: a) na gruncie, na płycie betonowej; (fot. Buszrem) Taras z płytą konstrukcyjną: b) nad pomieszczeniem nieogrzewanym; (fot. Archiwum BD) Taras z płytą konstrukcyjną: c) nad pomieszczeniem ogrzewanym (fot. Henkel) Woda wnikająca pod pokrycie tarasu nie może zawilgacać jego konstrukcji. W przeciwym razie bardzo szybko doprowadzi do odspojenia płytek (fot. archiwum BD) Źle wykonana obróbka blacharska tarasu...
Taras z płytą konstrukcyjną: a) na gruncie, na płycie betonowej; (fot. Buszrem)
Taras z płytą konstrukcyjną: b) nad pomieszczeniem nieogrzewanym; (fot. Archiwum BD)
Taras z płytą konstrukcyjną: c) nad pomieszczeniem ogrzewanym (fot. Henkel)
Woda wnikająca pod pokrycie tarasu nie może zawilgacać jego konstrukcji. W przeciwym razie bardzo szybko doprowadzi do odspojenia płytek (fot. archiwum BD)
Źle wykonana obróbka blacharska tarasu może doprowadzić do zawilgocenia elewacji, na przykład odpadania fragmentów tynku (fot. Grupa Atlas)
Budowa tarasu nieocieplonego
Budowa tarasu ocieplonego
Budowa dachu odwróconego tzw. zielonego
Nowoczesne preparaty umożliwiają zarówno przyklejenie płytek ceramicznych, jak i uszczelnienie podłoża (fot. Sika)
Wypełnienie szczeliny dylatacyjnej – znacznie szerszej niż spoiny między płytkami – specjalną masą elastyczną (fot. Sika)
Wykończenie tarasu na styku ze ścianą – rozwiązanie z warstwą drenażową

W sezonie letnim zwiększa powierzchnię użytkową i bez wątpienia jest ozdobą domu. Niestety, problemy pojawiające się wkrótce po wybudowaniu tarasu – odpadające płytki czy przecieki mogą stać się prawdziwym utrapieniem. Wtedy warto zaplanować remont polegający nie tylko na zakupie dobrych materiałów, ale również na doborze odpowiedniej technologii i starannym wykonawstwie.

Rodzaje tarasów

Gruntowe – niekłopotliwe, bo są usypane z ziemi i porośnięte trawą lub wysypane żwirem, z łagodnymi skarpami albo okalającymi je niewysokimi murkami z kamienia lub betonu.

Na gruncie, na płycie betonowej – nie ma z nimi większego problemu, gdy na działce jest grunt piaszczysty, ale jeśli wokół domu jest glina, tarasowi grożą wysadziny mrozowe, wskutek których konstrukcja tarasu pęka, a jego posadzka niszczeje i odpada. Nad gruntem – jeśli są żelbetowe, mogą sprawiać problemy związane ze znacznymi wahaniami temperatury, co zwykle prowadzi do odpadania warstw wykończeniowych i przerwania izolacji.

Nad pomieszczeniami nieogrzewanymi – tu podstawowym problemem również są zmiany temperatury, które mogą dotyczyć nie tylko warstw zewnętrznych (nawierzchni i izolacji), ale także konstrukcji stropu.

Nad pomieszczeniami ogrzewanymi – wymagają bardzo dobrego ocieplenia i niezwykle starannego uszczelnienia. Dlatego najczęściej takie właśnie tarasy wymagają remontu.

Przyczyny uszkodzeń

Na trwałość tarasu niekorzystnie wpływają wielokrotne cykle zamarzania i rozmarzania, szczególnie w słoneczny, zimowy dzień jego powierzchnia może nagrzewać się do kilkudziesięciu stopni Celsjusza, nocą zaś spaść nawet poniżej -20°C.

W takich warunkach zamarzająca w szczelinach woda może doprowadzić do zniszczenia nie tylko samej nawierzchni, ale również głębiej położonych warstw, czasem aż też stropu.

  • Pęknięcia lastrika – mogą być spowodowane źle wykonaną konstrukcją płyty tarasowej lub niestabilnym jej oparciem. Niekiedy mogą też powstać wskutek niewłaściwie wykonanych dylatacji albo po prostu z powodu ich braku.
  • Pęknięcia płytek – jeśli przebiegają przez wiele płytek i tworzą jedną linię, wskazują na uszkodzenia konstrukcji tarasu. Dowolnie biegnące rysy na pojedynczych płytkach świadczą o braku dylatacji lub wykonaniu zbyt wąskich spoin między płytkami.
  • Kruszenie się płytek – to typowy objaw wykończenia tarasu materiałem, który nie jest nienasiąkliwy i mrozoodporny. Podczas mrozów nasiąknięte wodą płytki zamarzają – zawarta w porach woda zwiększa swoją objętość, przez co, po kilku cyklach zamarzania i rozmarzania, doprowadza do ich zniszczenia.
  • Odpadanie płytek – również pojawia się wskutek zamarzającej wody, która – przenikając przez spoiny pod pokrycie nawierzchni, po wielokrotnym zamarzaniu i odmarzaniu – doprowadza do odspojenia się płytek od podłoża. Proces ten może obejmować nie tylko warstwę mocującą płytki, ale również betonowe podłoże, jeśli nie zostało odpowiednio uszczelnione.
Opisane uszkodzenia można starać się naprawiać doraźnie, czyli tylko w miejscach, w których się pojawiły. Niestety, najprawdopodobniej dość w krótkim czasie trzeba będzie i tak wyremontować całą powierzchnię pokrycia.

Jeśli dodatkowo występują przecieki, remont nie będzie polegać jedynie na ułożeniu nowej nawierzchni, ale również na wykonaniu nowej izolacji przeciwwilgociowej oraz – jeśli trzeba – ocieplenia.

Remont generalny

Stare tarasy zwykle są tak zniszczone, że wymagają usunięcia nie tylko pokrycia, ale często także jastrychu i izolacji. Zwykle w takiej sytuacji wszystkie warstwy wykonuje się od nowa, czyli tak samo jak podczas budowy nowego tarasu.
  • Taras nieocieplony 1. W tym rozwiązaniu na płycie konstrukcyjnej układa się kolejno: warstwę spadkową (z ukształtowanym spadkiem 1-2%), hydroizolację, warstwę dociskową, hydroizolację podpłytkową i na końcu – płytki przyklejone zaprawą elastyczną.
    Uwaga! Płytki ceramiczne można układać bezpośrednio na warstwie dociskowej, jeśli na podłożu znajdzie się wodoszczelna warstwa (np. z folii w płynie) gwarantująca dobrą przyczepność zaprawy klejowej.
  • Taras ocieplony 2. Podobnie jak na tarasie nieocieplonym, na płycie konstrukcyjnej wykonuje się warstwę spadkową i na niej – hydroizolację. Na hydroizolacji układa się ocieplenie – np. z płyt styropianowych odmiany EPS 100-038 (dawniej FS 20) lub z polistyrenu ekstrudowanego, który wprawdzie jest nieco droższy, za to niemal nienasiąkliwy. Na ociepleniu trzeba ułożyć izolację przeciwwilgociową, warstwę dociskową oraz hydroizolację podpłytkową i okładzinę z płytek.
Uwaga! Warstwa dociskowa układana na termoizolacji powinna być oddylatowana od ścian budynku (np. paskiem styropianu) – jej grubość w najcieńszym miejscu musi wynosić co najmniej 4 cm.

Popularny dotychczas sposób izolowania polegał na ułożeniu dwóch warstw papy, między którymi znajdowała się posypka poślizgowa z talku lub drobnego kruszywa. Obecnie zamiast papy często stosuje się płaskie folie izolacyjne. Wymagany docisk zapewnia betonowy jastrych, będący jednocześnie podłożem pod pokrycie podłogowe.

Stosunkowo mało znany jest system hydroizolacji tarasu połączony z drenażem. Wykorzystuje się w nim folie tłoczone z otworami układane na szczelnej izolacji z papy. Takie rozwiązanie umożliwia swobodny odpływ wody przenikającej przez nieszczelne pokrycie, zapobiega więc skutkom jej zamarzania.
  • Dach odwrócony (szczególna forma tarasu). Bezpośrednio na konstrukcji stropowej układa się warstwę izolacji przeciwwilgociowej, dopiero na niej ocieplenie, a następnie warstwę nawierzchniową. Taki układ warstw chroni izolację przeciwwilgociową przed oddziaływaniem dużych różnic temperatury (przyczyną niszczących ruchów termicznych wierzchnich warstw tarasu), a także przed uszkodzeniami mechanicznymi.
Do izolacji przeciwwilgociowej dachu odwróconego stosuje się wyłącznie papy na welonie z włókna szklanego lub z polipropylenu albo folie z PVC lub EPDM, ocieplenie zaś wykonuje się z łączonych na zakład płyt (grubości 12-15 cm) z polistyrenu ekstrudowanego.

Następne warstwy zależą od planowanego sposobu wykończenia tarasu. W najprostszym rozwiązaniu nawierzchnię układa się z dużych płyt betonowych albo kamiennych na podsypce żwirowej lub na podkładkach dystansowych.

Gdy taras wykańcza się płytkami ceramicznymi, podkład powinien składać się z podsypki żwirowej, przykrytej warstwą geowłókniny, na której układa się następnie jastrych cementowy (geowłóknina zapobiega spływaniu świeżej zaprawy w głąb warstw żwiru).

Uwaga! Na powierzchni dachu odwróconego można zaplanować trawnik lub ogródek. Na warstwie drenującej ze żwiru pokrytej geowłókniną układa się wtedy od 10 do 30 cm ziemi uprawnej lub 8-40 cm specjalnego lekkiego substratu mineralnego z domieszką organiczną (stosownie do rodzaju roślin uprawianych na tarasie). Ogrody ekstensywne (mieszanki rozchodników, traw i ziół) nie potrzebują grubej warstwy ziemi – wystarczy 8-10 cm; zazielenienie intensywne (kwiaty, krzewy i małe drzewa) wymaga grubszej warstwy (około 40 cm) oraz specjalnych systemów drenażu.

Sposoby na słabe miejsca Podczas remontu tarasu trzeba zwrócić uwagę na często lekceważone szczegóły, ich niedopilnowanie może bowiem udaremnić zamierzony efekt.
  • Izolacja przy ścianie. Izolacja przeciwwilgociowa powinna być wyprowadzona ok. 30 cm na ścianę domu i najlepiej jeśli skończy się w wydrze – kilkucentymetrowym wgłębieniu w ścianie. Do ochrony takiej izolacji przed uszkodzeniem wykorzystuje się specjalne kształtki cokołowe lub wykonuje fartuch z blachy; obróbka blacharska z kapinosem zapobiega wnikaniu wody pod kształtki.
  • Izolacja progu drzwi tarasowych. Wnikanie wody z roztopów nie będzie możliwe, jeśli izolację przeciwwilgociową wyprowadzi się nad próg drzwi tarasowych, a obróbką blacharską osłoni cały próg, a nie tylko jego wierzch. Próg warto też ocieplić, dzięki czemu śnieg nie będzie szybko topniał pod wpływem ciepła przenikającego z pomieszczenia.
  • Pokrycie tarasu. Warstwa dociskowa ułożona na ociepleniu tarasu powinna być odsunięta od ściany domu elastyczną wkładką, na przykład czterocentymetrowym paskiem styropianu. Uwaga! Wszystkie dylatacje wykonane w podkładzie muszą być „przeniesione” na okładzinę z płytek (powinny wypadać w tych samych miejscach).
  • Mocowanie balustrady. Jej słupki muszą być dobrze zakotwione w tarasie, najczęściej więc osadza się je na głębokości sięgającej warstwy nośnej, czyli płyty konstrukcyjnej. Słupki osadzone w ten sposób muszą przechodzić przez hydroizolację, a to zawsze sprzyja pojawianiu się nieszczelności.
Trwałe i pewne osadzenie balustrady polega na zastosowaniu dodatkowych wsporników sięgających do połowy wysokości słupków. Słupek, zaopatrzony w rozetkę chroniącą przed wnikaniem wody, zamocowany jest wtedy na krawędzi tarasu metalowymi kołkami rozporowymi, nie przecina więc hydroizolacji. Wsporniki – przyspawane lub przykręcone do słupków – osadza się w ścianie w otworze wypełnionym cementem montażowym.

Cezary Jankowski

Ciąg dalszy artykułu w formacie pdf:


Pobierz wersję pdf: Taras drugiej szansy
Dalszy ciąg artykułu w wydaniu papierowym Budujemy Dom 11-12/2006
Kup ten numer
Wydanie papierowe Wydanie elektroniczne Przejrzyj ten numer

Budujemy Dom 11-12/2006

Kup ten numer
Wydanie papierowe Wydanie elektroniczne
Pozostałe artykuły
Zamknij okno x
Newsletter
Zapisz się do naszego bezpłatnego newslettera i otrzymuj najświeższe
informacje prosto na Twoją skrzynkę e-mailową.
Budujemy Dom - wersja elektroniczna gratis!
Zapisz się na bezpłatny newsletter BudujemyDom.pl, a otrzymasz najnowszy numer miesięcznika Budujemy Dom w wersji elektronicznej.     
Dlaczego warto się zapisać?
W każdy czwartek otrzymasz darmowy poradnik budowlany na swój email, a w nim:
- aktualności z rynku budownictwa jednorodzinnego;
- porady budowlane;
- najciekawsze tematy z forum.budujemydom.pl; - zapowiedź raportu miesiąca dostępnego w serwisie w pełnej wersji.
Zapisz się do newslettera
Klub Budujących Dom


Wypełniaj ankiety i zbieraj punkty
na bezpłatną prenumeratę
i inne nagrody

  • Polecamy również
    Czas na Wnętrze Vademecum Domu Energooszczędnego ABC Budowania Dom Polski Wnętrza Twój Dom Twój Styl
Wydanie tabletowe
Newsletter BudujemyDom.pl
Zapisz się do naszego bezpłatnego newslettera i otrzymuj najświeższe informacje prosto na Twoją skrzynkę e-mailową.
Miesięcznik Budujemy Dom - wersja elektroniczna gratis!

Zapisz się na bezpłatny newsletter BudujemyDom.pl, a otrzymasz najnowszy numer miesięcznika Budujemy Dom w wersji elektronicznej.

Dlaczego warto się zapisać?
W każdy czwartek otrzymasz darmowy poradnik budowlany na swój email, a w nim: aktualności z rynku budownictwa jednorodzinnego, porady budowlane, najciekawsze tematy z forum.budujemydom.pl, zapowiedź raportu miesiąca dostępnego w serwisie w pełnej wersji.
x