Podłogi na stropach

Oczywiście w stropach nad nieogrzewanymi piwnicami lub nad ostatnimi kondygnacjami bardziej istotne jest zapewnienie właściwej izolacyjności termicznej. Jednak standardowe podłogi układane na stropach międzypiętrowych zwykle mają wykonaną tzw. podłogę pływającą. Poza tym stosowane są podobne rodzaje warstw jak w podłodze na gruncie.

Wykończenie sufitu – najczęściej stanowi zwykły tynk cementowo-wapienny grubości 2 cm, ewentualnie gipsowy. W domach o konstrukcji drewnianej powszechnie stosuje się wszelkiego rodzaju sufity podwieszone (z płyt gipsowo-kartonowych, z desek boazeryjnych itp.).

Strop – to element nośny, który w domach jednorodzinnych najczęściej ma konstrukcję gęstożebrową i grubość 24–30 cm i to niezależnie od tego, czy budynek jest murowany, czy drewniany. Belki nośne, stalowoceramiczne (prefabrykowane), żelbetowe, stalowe, ewentualnie drewniane układane są w rozstawie co 30–90 cm. Oczywiście wynika to z obliczeń uwzględniających rozpiętość obliczeniową oraz rodzaj stropu, a także przewidywane obciążenia użytkowe.

Warstwy podłogi pływającej na stropie międzypiętrowym

W domach murowanych przestrzeń między belkami wypełniona jest pustakami ceramicznymi, keramzytobetonowymi lub styropianowymi. Całość uzupełniona jest zbrojeniem wieńca obwodowego i ewentualnych wzmocnień w wybranych rejonach stropu oraz zalana betonem klasy C16/20 lub wyższej.

W stropach drewnianych rolę płyty betonowej spełnia sklejka wodoodporna lub płyty OSB grubości 12–22 mm.

Oczywiście stosowane są i inne rodzaje konstrukcji, np. monolityczne stropy żelbetowe, stropy Kleina, typu filigran czy drewniane belkowe.

Konstrukcja podłogi pływającej – bardzo przypomina zasadę budowy ściany trójwarstwowej. Strop jest warstwą nośną, wełna mineralna izolacją akustyczną, a posadzka odpowiednikiem ściany osłonowej.

• Bezpośrednio na stropie znajduje się warstwa izolacji akustycznej, najlepiej z płyt wełny mineralnej o gęstości min. 80 kg/m3 i grubości 4 cm. Dobrym rozwiązaniem jest ułożenie 2 warstw płyt pilśniowych miękkich lub filcu o grubości min. 3 cm. Można też stosować specjalną odmianę styropianu elastycznego o grubości min. 3,3 cm;
  
  
• Następnie układana jest warstwa nośna posadzki. Może to być zbrojona stalowymi siatkami (z prętów średnicy 3–4,5 mm w rozstawie co 15–20 cm) szlichta cementowa grubości 4–7 cm lub ułożone w dwóch wzajemnie przesuniętych warstwach i sklejone ze sobą płyty OSB lub, płyty gipsowo-włóknowe o łącznej grubości min. 3 cm;
  
  
• Ostatnią warstwą jest posadzka dostosowana do charakteru i wystroju wnętrz (podobnie jak w podłodze na gruncie).

Warstwy podłogi na stropie drewnianym

Bardzo ważne jest przestrzeganie zasad układania podłóg pływających. Przede wszystkim poszczególne jej warstwy muszą swobodnie leżeć na stropie. Po prostu w żaden sposób nie mogą być mechanicznie mocowane do elementów konstrukcyjnych budynku.

Na całym obwodzie podłogi, czyli przy ścianach, pionach instalacyjnych, w progach drzwi, musi być ułożona ciągła taśma brzegowa pełniąca rolę dylatacji. To zwykle pas pianki polietylenowej, styropianu elastycznego, filcu lub płyty pilśniowej miękkiej grubości 1–2 cm.

Przy stosowaniu izolacji akustycznej z materiałów nasiąkliwych konieczne jest ich oddzielenie od mieszanki betonowej. W tym celu pod szlichtą układa się folię budowlaną. Oczywiście należy wyłożyć ją na ściany, na wysokość przynajmniej 10 cm.

Posadzki drewniane nie powinny być przybijane ani przykręcane do podłoża, ale mogą być do niego klejone. Cokoły i ćwierćwałki mocuje się zwykle do ścian i dylatuje od posadzki za pomocą np. uszczelek okiennych. Również ramy drzwi nie mogą dotykać do podłogi pływającej.

Tadeusz Lipski