Ściany dwuwarstwowe

Materiał na ścianę nośną musi spełnić tylko wymagania konstrukcyjne, odpowiednią izolacyjność cieplną zapewnia zaś ułożona od zewnątrz warstwa o bardzo dobrych właściwościach termoizolacyjnych – zwykle styropian lub wełna mineralna.

Powierzchnia ścian wymaga wykończenia, które zabezpieczy termoizolację przed wpływami atmosferycznymi, ponadto sposób mocowania izolacji do warstwy konstrukcyjnej może być różny. Najczęściej wybiera się jedną z dwóch metod ocieplenia.

Metoda lekka mokra polega na przymocowaniu do warstwy nośnej płyt styropianu lub twardej wełny mineralnej za pomocą kleju i kołków. Zewnętrzną powierzchnię ściany najczęściej wykańcza się, nakładając tynk cienkowarstwowy na siatce z włókna szklanego.

Metoda lekka sucha polega natomiast na przymocowaniu do ściany konstrukcyjnej rusztu drewnianego (rzadziej metalowego), którego pola wypełnia się wełną mineralną (może być bardziej miękka niż w poprzednim wariancie). Następnie powstałą konstrukcję osłania się paroprzepuszczalną folią wiatroizolacyjną, a do rusztu mocuje oblicówkę najczęściej wykonaną z desek lub tzw. siding z tworzywa sztucznego.

Ściana dwuwarstwowa ocieplona metodą lekką mokrą (fot. Baumit) i lekką suchą

Budujący dom niekiedy wykonują grube ściany konstrukcyjne z ceramiki poryzowanej lub betonu komórkowego, a następnie ocieplają je 5–10 cm warstwą styropianu lub wełny. Nie jest to jednak racjonalne rozwiązanie.

Rozsądniej i taniej jest wykonać cieńszą ścianę ze stosunkowo taniego materiału o dużej wytrzymałości (zwykłe pustaki, bloczki silikatowe itp.), a następnie zastosować grubszą warstwę materiału termoizolacyjnego. Po prostu pogrubienie warstwy termoizolacji o kilka centymetrów nie wpływa znacząco na koszty, natomiast ściana z „ciepłej” ceramiki lub betonu komórkowego będzie zdecydowanie droższa.

Ściany dwuwarstwowe wykończone tynkiem cienkowarstwowym mają często niezadowalającą izolacyjność akustyczną, bo warstwa tynku może działać jak membrana wzmacniająca dźwięki.

Stosunkowo cienka ściana konstrukcyjna z materiału o dużej wytrzymałości to najrozsądniejszy wybór w przypadku ściany wielowarstwowej (fot. Xella (Silka)

Wznosząc ściany wielowarstwowe można osiągnąć bardzo wysoką izolacyjność termiczną, jednak mocowanie grubszej niż 20 cm warstwy ocieplenia jest dość kłopotliwe i rzadko stosowane. Takie ściany charakteryzuje nie tylko dobra izolacyjność, ale również znaczna zdolność do akumulacji ciepła.

Wpływa to stabilizująco na temperaturę w pomieszczeniach – latem nie ulegają szybkiemu przegrzaniu, zimą zaś nie wyziębiają się gwałtownie, nawet jeśli ogrzewanie nie działa.

Wadą ścian dwuwarstwowych jest ich podatność na uszkodzenia mechaniczne. Po prostu tynk cienkowarstwowy, którym najczęściej wykańcza się takie ściany, łatwo jest uszkodzić przy okazji innych prac. Trwałość takiej elewacji będzie zależeć od jakości tynku oraz farby elewacyjnej, którą zostanie pokryty.

Wznoszenie ścian dwuwarstwowych trwa dłużej i jest nieco bardziej pracochłonne niż w przypadku ścian jednowarstwowych. Na szczęście wiele ekip wykonawczych dobrze zna ten sposób budowania, bo jest on bardzo popularny.

Najczęściej spotykanym błędem jest niestaranne ułożenie izolacji cieplnej – pomiędzy płytami pozostawione są przerwy lub płyty mają ukruszone krawędzie. Najlepiej jeśli płyty są układane w dwóch warstwach z przesunięciem spoin albo używa się płyt o frezowanych (ukształtowanych schodkowo) krawędziach. Zdarza się też, że wykonawcy zbyt słabo mocują izolację na elewacji, używając np. zbyt małej liczby kołków mocujących.

Jarosław Antkiewicz