Urządzamy pokój dziecka

Pokój dla niemowlaka

Swój nowy dom urządzamy z pietyzmem i rozwagą; wertujemy katalogi, dobieramy materiały, próbki tkanin i kolorów, dopinamy wszystko na ostatni guzik. A gdy każdy szczegół jest już dopracowany, w domu pojawia się dziecko – i wtedy zaczyna się zabawa! Ubranka, które suszą się wszędzie, bo kupiliśmy ich za dużo.

Krzesełka do karmienia, bujaczki, później rowerki i hulajnogi. Książeczki, misie, klocki i cała masa pozornie bezwartościowych szpargałów, do których nasze dziecko jest wyjątkowo przywiązane. Jak okiełznać ten żywioł?

Wbrew pozorom to nie takie trudne. Wystarczy spojrzeć na malucha, jak na... trochę mniejszego dorosłego. Dostrzec jego rzeczywiste potrzeby. I wrodzoną skłonność do wszystkiego, co tchnie harmonią.

Dziecko nie potrzebuje sztucznego świata; najlepiej będzie się czuło w naturalnym środowisku swoich rodziców, które tylko w części należy zmodyfikować i dostosować do jego upodobań i możliwości. Aranżacja pokoju dziecięcego powinna być twórczą kontynuacją wystroju całego domu, związaną z nim stylem, zestawem kolorów i jakością materiałów wykończeniowych.

Wystarczy, że barwy będą, zależnie od potrzeby, żywsze lub bardziej stonowane, tkaniny bardziej wzorzyste, mebelki – trochę bardziej fantazyjne, niż w "dorosłej" części mieszkania. I tak dojdą przecież zabawki, kredki, farby i dziecięca twórczość. Taki świat da dziecku poczucie integralności i bezpiecznego zakorzenienia. A o to nam przecież chodzi.

Malowanie pokoju dla dziecka

Do pokoju dziecięcego wybieramy farby sprawdzonych firm: nietoksyczne wodorozcieńczalne (dyspersyjne, mineralne lub klejowe), niealergizujące i opatrzone atestem higienicznym. Uzyskana po malowaniu powłoka powinna być niepyląca i łatwa do utrzymania w czystości. Najlepiej spełniają ten wymóg farby lateksowe, jednak przy kupnie warto zwrócić uwagę na gwarantowaną przez producenta liczbę cykli zmywania – dobry wynik to 800 cykli i więcej.

Pamiętajmy też, że najmniej brudzą się ściany idealnie gładkie (tynki gipsowe i płyty gipsowo-kartonowe), a najodporniejsze na czyszczenie na mokro są powłoki błyszczące. Dla tych, którzy nie lubią połysku, odpowiednim wyborem będzie farba półmatowa.

W pełnym słońcu. Pokój dziecka musi być dobrze doświetlony – ono tu przecież pracuje! Ważna jest też możliwość dozowania blasku słońca za pomocą szczelnej rolety. (fot. Fakro)

Przedszkolak ma swoje zdanie

Pokój malucha kreujemy samodzielnie. Ale już przedszkolaka warto dopuścić do dyskusji dotyczącej wystroju wnętrza; to doskonałe ćwiczenie wyobraźni, a także lekcja logiki i... kompromisu. Bo dyskusja nie oznacza w tym przypadku ulegania wszelkim dziecięcym kaprysom. Warto jednak posłuchać, co dziecko ma do powiedzenia: jakie są jego marzenia i pasje. I uwzględnić je w swoich planach.

Najlepiej przy tym pozostawić mu pole dla własnej inwencji. Zapalonemu rysownikowi można zaoferować fragment ściany do twórczego wykorzystania. Mała aktorka, która uwielbia wcielać się w rolę księżniczki lub pasterki, ucieszy się z łóżka z baldachimem, mogącym pełnić też funkcję teatralnej kurtyny. A młody konstruktor potraktuje z pewnością kreatywnie modułowy system kolorowych mebli.

Jeszcze więcej miejsca musimy ustąpić dorastającym dzieciom. Walka nie ma sensu – z zaaranżowanego wbrew upodobaniom pokoju młody człowiek ucieknie we własny świat. Negocjujmy, przekonujmy, pokazujmy dobre przykłady – choćby na stronach pisma wnętrzarskiego. W trakcie takich rozmów może się okazać, że mamy z dzieckiem więcej wspólnych preferencji, niż nam się zdawało.

Jaki kolor ma zabawa? Właściwie każdy! Tonację barw dla przedszkolaka możemy wybrać odważniej, niż dla niemowlęcia. Ważne, by kolory nie drażniły i grały ze sobą nawzajem. Zieleń jest wspaniała: radosna, ekologiczna, korzystna dla oczu. Do tego krople wesołej żółci i pomarańczu. (fot. Dekoria)	Nastrój powagi. Często zależy na nim dorastającym dzieciom. Mówią w ten sposób: "nie jesteśmy już maluchami!". Ciemne kolory uspokajają i budzą ze snu wyobraźnię. (fot. Benjamin Moore)

Kolejny etap - uczeń

Nauka porządku to jedna z pierwszych lekcji związanych z użytkowaniem własnej przestrzeni. Maluch uczy się systematyczności i tego, że przedmioty mają swoje miejsce. Warto od początku wpajać mu w tej dziedzinie dobre nawyki.

Aby nauka była przyjemnością, musimy zapewnić do niej odpowiednie warunki; szafy, regały, komódki, schowki, szafki z przegródkami i pojemniki na zabawki są tu warunkiem koniecznym. Tylko wtedy mamy prawo wymagać od dziecka utrzymywania wokół siebie porządku. Przy tym im atrakcyjniejsze meble i zasobniki, tym lepiej – z ładnymi, ciekawie pomyślanymi elementami dziecko chętniej będzie "współpracowało". A obcowanie z dobrym designem sprawi, że wyrośnie na wyrobionego estetę.

Na rynku znajdziemy mnóstwo propozycji: kolorowych, stylowych i awangardowych, dla małych i dużych. Warto też wykorzystać wnęki, pawlacz, przestrzeń pod wysokim łóżkiem – miejsca nigdy za wiele!

Jazda na czas. Tu mieszka młody dynamiczny człowiek. Komiks zabiera mniej czasu niż książka, rowerem szybciej niż piechotą. Zabawny zegar odmierza szybkie minuty. (fot. Dekoria)	Wszystko w porządku. Modułowy system mebli Affi składa się z 17 funkcjonalnych elementów. Każdy drobiazg znajdzie tu swoje miejsce. (fot. Black Red White)

Miejsca uniwersalne

(fot. Velux)

Pokój dziecka to nie sypialnia czy gabinet – to jego mały kosmos. Dlatego powinien spełniać jak najwięcej funkcji; tu mały człowiek bawi się, uczy, odpoczywa, marzy, czyta, wreszcie zasypia. Niemowlę potrzebuje dużo pola do poznawania świata, samodzielnego bezpiecznego zdobywania terenu.

Przedszkolak – głównie placu zabaw, z miękkim dywanem lub wykładziną (niech będą hipoalergiczne!) i stanowiskiem do rysowania, malowania czy lepienia. Starszemu dziecku musimy zapewnić komfortowe miejsce do pracy.

Niezależnie od wieku, w każdym pokoju dziecięcym potrzeba dużo świeżego powietrza, naturalnego światła i przemyślanego oświetlenia sztucznego, najlepiej z możliwością wszechstronnej regulacji – to niezbędne składniki dziecięcego komfortu.

Agnieszka Rezler