Stropy monolityczne - zalety i wady

Muszą być zaprojektowane dla konkretnego budynku: w projekcie określa się układ zbrojenia (jedno- lub dwukierunkowy, czyli krzyżowy), a także sposób oparcia na ścianach.

Zbrojenie stropu układa się ściśle według projektu – z prętów określonej średnicy z konkretnego gatunku stali (fot. Stalexport)

Od decyzji konstruktora zależy nośność stropu, dlatego bez uzgodnienia z nim nie wolno dokonywać żadnych zmian w stosunku do projektu, które mogłyby zmienić przyjęte do obliczeń obciążenia – na przykład przesuwać ścian działowych.

Strop monolityczny wymaga solidnie podpartego deskowania. Obecnie zamiast tradycyjnego deskowania drewnianego używa się zazwyczaj deskowań przeznaczonych do wielokrotnego użycia, wykonanych z płyt ze sklejki szalunkowej. Zbrojenie stropu to zadanie dla doświadczonego zbrojarza.

Do betonowania najlepiej używać gotowej mieszanki z betoniarni: zapewni to utrzymanie odpowiedniej klasy betonu, a dzięki pompowaniu mieszanki z betonowozu wprost na miejsce – ułatwi roboty betoniarskie.

Betonowanie stropu mieszanką pompowaną wprost z betonowozu (fot. Xella)

Zalety:

• potrzebne materiały można bez trudu kupić u wielu dostawców;
• kształt stropów monolitycznych może być nietypowy;
• mają niewielką wysokość (grubość);
• nie występuje w nich zjawisko klawiszowania;
• u dołu tworzy równą jednolitą powierzchnię, co ułatwia tynkowanie;
• zapewniają dobrą izolację dźwiękową (szczególnie od dźwięków powietrznych);
• do montażu nie potrzeba ciężkiego sprzętu.

• pracochłonność robót na budowie;
• skomplikowane zbrojenie, wymagające wykonawcy o wysokich kwalifikacjach;
• praco- i czasochłonne deskowanie oraz stemplowanie, wymagające znacznej ilości drewna (tę wadę można w znacznym stopniu zredukować dzięki zastosowaniu elementów deskowań z wypożyczalni sprzętu budowlanego).

Schemat żelbetowego stropu monolitycznego

Jarosław Antkiewicz