Pomysł na... drzwi wewnętrzne

Jak wybrać najlepsze drzwi?

Należy wziąć pod uwagę trzy aspekty: techniczny, funkcjonalny i estetyczny. Ponieważ producenci często oferują szeroki zakres rozwiązań techniczno-użytkowych w ramach jednej linii stylistycznej, możemy śmiało zacząć od tego co najprzyjemniejsze, czyli – od estetyki.

Drzwi wewnętrzne powinny mówić coś o planowanym wystroju całego lokalu. Płycinowe, rzeźbione w gzymsy, wypełnione fazowanymi szybkami, zwiastują wnętrza historyzujące. Proste i surowe zapowiadają styl modernistyczny lub... każdy inny – pozostają jeszcze bowiem klamki i zawiasy, które mogą przeważyć szalę na stronę tradycji.

Byty iluzoryczne. Szklana bezprofilowa tafla – zwłaszcza w wariancie przesuwanym – staje się jedynie symbolem podziału, umowną granicą, dyskretną sugestią terytorialną. I uwalnia przestrzeń (fot. Tarkett)	Szklane wrota. Stylizacja na historyczny przejazd bramy. W nim – lekka aluminiowa konstrukcja wypełniona piaskowanym szkłem – nowoczesny wariant średniowiecznej kraty (fot. Senator)

Skrzydła wyższe i szersze niż standardowe, a także szklane zapraszają zwykle na pokoje, w których nadrzędną wartością są otwarcie i przestrzenność; solidne drzwi lite o normatywnych wymiarach z reguły stoją na straży kameralnych wnętrz, zapewniając pełną separację stref. Nietypowe – w mocnym kolorze lub ozdobione zdecydowanym wzorem – prowadzą najczęściej do „świątyni designu”.

Ważne, by zawsze tworzyły zgrany zespół z pozostałymi elementami wykończenia: oknami, ścianami i podłogą. Harmonii można tu szukać poprzez powinowactwo barw, ale ciekawsze efekty przynosi metoda kontrastu. Jej wariant klasyczny to drzwi i ościeżnice dobrane do ram okiennych, lecz w opozycji do odcienia podłogi.

(fot. Mochnik)

W wersji bardziej awangardowej można skomponować jasne drzwi, okna i podłogę z ciemną barwą ścian. Ciekawym i praktycznym rozwiązaniem są drzwi „znikające” – rozsuwane, sięgające sufitu, o prostej formie i ledwie zarysowanych klamkach.

Jeśli wykończymy skrzydła w kolorze ścian, a architekt odpowiednio wcześnie zaprojektuje ukryte w przegrodach kasety, drzwi takie pozwolą wykreować przestrzeń uniwersalną – zmienną i elastyczną, pozbawioną oczywistości.

Konstrukcje drzwi

Zestaw patriotyczny. Tradycyjna płycinowa forma drzwi kontrastuje z ekstrawagancką czerwienią, dodatkowo ożywioną przez biel ściany. Skrzydło malowane Classic z tłoczonych płyt HDF, pokrytych wodorozcieńczalną farbą akrylową. Ościeżnice można dostosować do grubości muru w zakresie od 62 do 391 mm (fot. Pol-Skone)

Konstrukcje skrzydeł mogą być rozmaite, i tu wkraczamy już w obszar techniki oraz sprzężonej z nią funkcji. Drzwi drewniane, zbudowane z litej lub klejonej ramy wypełnionej kasetonami, mają wiele zalet: naturalne piękno, solidność, możliwość wielokrotnego odnawiania powierzchni...

Jeśli jednak zależy nam np. na podwyższonej dźwiękoizolacyjności, lepszym rozwiązaniem będą drzwi z materiału drewnopochodnego: MDF lub HDF (o wyższej gęstości). Ich warstwowa konstrukcja (skrzydła jednowarstwowe z litych płyt spotyka się rzadziej) pozwala umieścić pomiędzy dwiema okleinowanymi lub fornirowanymi płytami licowymi izolację akustyczną.

Oba rodzaje płyt cechuje przy tym wysoka odporność na paczenie i pękanie przy stosunkowo niskiej wadze. Podobne zalety mają drzwi z wielokomorowych profili PCV, wypełnionych izolacją osłoniętą płytami z tworzywa sztucznego.

Najlepszym zabezpieczeniem przed intruzem lub pożarem będą drzwi stalowe, stosowane najczęściej jako zewnętrzne, ale także wewnętrzne – np. pomiędzy garażem a częścią mieszkalną domu. Mogą być wypełnione materiałem termoizolacyjnym, co jest konieczne w przypadku drzwi wejściowych.

A przy tym ich cechy użytkowe nie skazują nas na styl industrialny: skrzydło o konstrukcji stalowej obłożonej stalowymi płytami może być obudowane dowolnym materiałem: drewnem, płytą drewnopochodną lub tworzywem sztucznym.

I wyglądać przy tym bardzo tradycyjnie – dworkowo, pałacowo, a nawet rustykalnie. Pamiętajmy tylko, że wzmocnienia samego skrzydła nie na wiele się zdadzą, jeśli nie przyjdą im w sukurs mocne okucia, blokady antywłamaniowe i solidna, głęboko zakotwiona w murze rama.

Mocna grafika. Drzwi Tetyda okleinowane folią Classen Iridium o podwyższonej odporności na zarysowania i ścieranie lub folią PVC. Dostępna kolorystyka: wenge, cedr i dąb bielony (fot. Classen)

Nierzadko najbardziej pożądaną cechą drzwi bywa ich przejrzystość. Decyduje o tym potrzeba doświetlenia pomieszczeń, ale także względy estetyczne lub... informacyjne, jak choćby w przypadku drzwi do łazienki.

Nowoczesne skrzydło z bezpiecznego hartowanego szkła klejonego warstwowo nie niesie więcej zagrożeń, niż skrzydło z drewna; jednym i drugim można przytrzasnąć sobie palec – i to właściwie wszystko. Szkło pozwala za to używać niemal bez ograniczeń dekoratorskich środków wyrazu: piaskowane, barwione, stapiane, okleinowane czy witrażowe, może stać się prawdziwym „klejnotem na zawiasach”.

Sprytne sztuczki. Wysokie pomieszczenie wymaga odpowiednio wysokich drzwi – zbyt niskie zaburzą proporcje przestrzeni i będą wyglądały jak „dla krasnoludków”. Jednak skrzydło wysokości 2,5 m trudno otworzyć, a na zawiasy działa wtedy zbyt wielka siła. Nieotwierane naświetle nad drzwiami to oszustwo doskonałe: drzwi, odczytywane z nim jako jedna całość, wydają się wystarczająco duże, łatwo je otworzyć, a światło przenikające przez przeszklenie jest dodatkowym bonusem (fot. Porta)

Agnieszka Rezler