Błędy wykonawcze instalacji kanalizacyjnej

Niewłaściwe spadki lub średnica rur kanalizacyjnych.

Skutkiem tego błędu w instalacji kanalizacyjnej jest albo zbyt leniwe spływanie ścieków, które sprzyja osadzaniu się zanieczyszczeń w rurociągach, albo spływanie ścieków zbyt szybko, wskutek czego ścieki, zamiast wypełniać 0,5–0,7 wysokości rur, płyną całym ich przekrojem i zasysają wodę z syfonów, co powoduje napływanie do pomieszczeń gazów z kanalizacji.

Wypełnienie przewodów kanalizacyjnych ściekami: (a) właściwe – od 0,5 do 0,7 wysokości przewodu: zanieczyszczenia są spłukiwane, (b) niewystarczające: zanieczyszczenia odkładają się w rurach

Zbyt duży spadek przewodów.

Zdarza się w domach stojących na zboczach: w takiej sytuacji ścieki mogą spływać zbyt gwałtownie i wysysać zamknięcia wodne z syfonów. Rozwiązaniem jest ułożenie rur nie w linii prostej, lecz tak, by tworzyły „schodki”.

Schodkowe ułożenie rur kanalizacyjnych na zboczu spowalnia spływ ścieków

Niesprawne syfony Syfony mogą ulec zapchaniu, woda może być z nich wysysana lub odwrotnie – wtłaczana. Może też wyschnąć, gdy z danego przyboru korzystamy sporadycznie. Te niedogodności są najczęściej wynikiem nieprawidłowego rozmieszczenia przyborów sanitarnych względem siebie. Najczęstsze błędy instalacji kanalizacyjnej pokazano na rysunku.

Brak dostępu do syfonów

By przekonać się, jak ważny jest dobry dostęp do elementów instalacji, wystarczy nawet drobna awaria. Wanny, spłuczki na stelażach oraz piony często są tak zabudowywane, że dostęp do instalacji jest niemożliwy bez zniszczenia płytek tworzących ich okładzinę.

Dlatego konieczne jest pozostawianie otworów rewizyjnych (można je zamaskować drzwiczkami, na których mocuje się taką samą okładzinę, jak na reszcie ściany. Pamiętajmy jednak, że otwór rewizyjny musi być dość duży (czasem warto zastosować nie jedną, a dwie pary drzwiczek), tak by można było nie tylko zobaczyć miejsce awarii, ale także móc operować tam narzędziami.

Zaniedbanie wyciszenia instalacji

Strumień wody a) opadający prosto ku dołowi uderza najpierw o dno wanny a potem o lustro wody i powoduje znaczny hałas; b) bateria kieruje strumień tak, że woda spływa cicho po ściance wanny

Dźwięki dochodzące z instalacji wodno-kanalizacyjnej mogą być bardzo uciążliwe – szczególnie gdy piony kanalizacyjne umieszczone są na ścianie oddzielającej pomieszczenia sanitarne od sypialni czy salonu, a na etapie projektu nie pomyślano o tym, by zapobiec tym uciążliwościom.

Polega to na zastosowaniu pionów kanalizacyjnych ze specjalnych rur niskoszumowych lub – jeśli pion biegnie w szachcie instalacyjnym, wypełnieniu przestrzeni wokół niego tłumiącą dźwięki wełną mineralną.

Źródłem hałasu może być także napełnianie wanny wodą. Najbardziej akustyczne są pod tym względem wanny stalowe, stosunkowo ciche zaś – ciężkie wanny żeliwne.

Hałasom można zapobiec albo przez umieszczenie wanny w specjalnej kształtce ze styropianu (dzięki czemu woda też wolniej stygnie), albo przez zamontowanie takiej baterii, która odchyla strumień ku ściance wanny, dzięki czemu nie uderza on w dno wanny ani nie wpada z pluskiem do już nalanej wody, tylko spływa po tej ściance łagodnie i cicho.

Piony kanalizacyjne bez wywiewek wyprowadzonych ponad dach

Wywiewka kanalizacyjna przeznaczona do montażu na pionach ponad dachem

W takiej sytuacji ścieki będą spływać źle, bo nie mając którędy wciągnąć powietrza, gdy wypełnią cały przekrój pionu (np. płynąc z miski ustępowej), więc zamiast powietrza (przez wywiewkę lub zawór napowietrzający) będą wysysać wodę z syfonów, co spowoduje napływanie gazów kanalizacyjnych do pomieszczeń.

W domu przynajmniej jeden, najdalej położony od odpływu poza dom, pion kanalizacyjny musi być mieć wywiewkę wyprowadzoną ponad dach. Ważne by wysokość wywiewki uniemożliwiała zasypanie przez śnieg. Zapewnia ona napowietrzanie instalacji i usuwanie gazów na zewnątrz kanalizacyjnych. Pozostałe piony można zwieńczyć zaworami napowietrzającymi.

Sztywne mocowanie rur

Sztywno zamocowane rury, bez możliwości kompensacji wydłużeń termicznych, mogą ulec zdeformowaniu, dlatego tam, gdzie to możliwe, powinno się stosować specjalne uchwyty przesuwne. Część instalatorów jednak tego nie robi, co czasem wynika z niestaranności, a czasem z głęboko zakorzenionych nawyków, gdyż tradycyjne piony żeliwne i stalowe rury miały bardzo małą rozszerzalność cieplną.

Niezabezpieczenie przejść przez ściany i stropy

Obmurowanie lub obetonowanie rur „na sztywno” powoduje pękanie tynków, a czasem i uszkodzenia rur. W grubości ścian lub stropów rury powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem. W tym celu rury umieszcza się w luźnych tulejach, a wolną przestrzeń wypełnia trwale elastycznym materiałem (np. wełną mineralną). Tuleje mogą być uzupełnione rozetami, które zakrywają obrzeża otworu.

Przestrzeni między tuleją a rurą nie należy pozostawiać pustej, bo tą drogą będą się rozprzestrzeniać dźwięki. Dla zwiększenia bezpieczeństwa pożarowego przez utrudnienie rozprzestrzeniania się ognia można zastosować na rurociągach z tworzyw specjalne opaski z materiału pęczniejącego pod wpływem wysokiej temperatury: podczas pożaru zamyka on otwór pomiędzy pomieszczeniami.

Jarosław Antkiewicz