Wykonanie balkonu na belkach wspornikowych

Izolacja balkonu za pomocą łącznika termoizolacyjnego (fot. Schöck)

Metodę tę nie zawsze da się zastosować do cienkich ścian konstrukcyjnych, bo belki przenoszące znaczne obciążenia muszą być dostatecznie głęboko zakotwione i odpowiednio wysokie (ok. 40 cm), a więc mogłyby wystawać ze stropu; niekiedy ich zakotwienie udaje się schować w ścianach wewnętrznych.

Wykonanie balkonu na belkach wspornikowych

Budowę balkonu na belkach wspornikowych rozpoczyna się od wykonania deskowania belek wspornikowych i ułożenia prefabrykowanego zbrojenia, które konstruktor dobiera odpowiednio do rozstawu i długości belek wspornikowych oraz obciążenia stałego i użytkowego. Prefabrykowane zbrojenie składa się z elementów ze stali nierdzewnej i wkładki z pianki poliuretanowej.

Po ułożeniu zbrojenia przystępuje się do betonowania konstrukcji balkonu – beton powinien być klasy co najmniej C 20/25 (B25). Belka wspornikowa powinna być oddzielona od ścian wkładką izolacyjną tej samej grubości co ich ocieplenie. Jeśli ściany są trójwarstwowe, belka nie może opierać się na warstwie elewacyjnej, lecz musi być od niej oddzielona szczeliną, którą potem wypełnia się elastyczną masą.

Na gotowych belkach układa się najczęściej prefabrykowaną płytę żelbetową, którą mocuje się śrubami lub na zaprawę. Między płytą a ścianą domu umieszcza się ocieplenie, którego grubość powinna być zbliżona do grubości ocieplenia ścian.

Przekrój przez balkon na belkach wspornikowych

Cezary Jankowski