| (Nad)zwyczajna kostka brukowa |
Bardzo szybko kostka brukowa zaczęła wypierać z publicznych chodników betonowe płyty. A jej zalety użytkowe i coraz ciekawsze wzornictwo z czasem uczyniły z niej najlepszy materiał do wykończenia otoczenia domu i to nie tylko podjazdów, ale również na ogrodowych ścieżek i miejsc przeznaczonych na wypoczynek.
Niewielka wielkość kostki sprawia, że jest wygodna do układania, a uzyskane nawierzchnie - pod warunkiem, oczywiście, poprawnego wykonania podłoża - będą bardzo trwałe. A nawet jeśli uszkodzą się jakieś elementy, to bez problemu wymienimy je na nowe. Mała, ale odpornaDzisiaj trudno jest ustalić standardową wielkość elementów - w zasadzie co producent (a jest wielu małych i dużych), to inne oferowane rozmiary i kształty. Te mniejsze mieszczą się jednak w przedziale 9-11 cm, a większe mają 15-17 cm. Jednak nie długość, a grubość kostki ma znaczenie strategiczne, bo od niej zależy zastosowanie.Kostka brukowa - grubości:
Nie warto kupować kostki bardziej wytrzymałej niż to wynika z planowanego obciążenia, gdyż im grubsza, tym droższa. Betonowa, a elegancka
Kostka brukowa produkowana jest w wielu kształtach geometrycznych oraz nieregularnych. Najczęściej spotykane formy to kwadrat, prostokąt, sześciokąt, fala o łagodnie wygiętych brzegach i domino wyglądem przypominające kość. Umiejętnie zestawiając kształty i kolory elementów można uzyskać ciekawe wzory, nawet trójwymiarowe. Taki wzór można wymyślić sobie samemu lub skorzystać z projektów producenta. Kostką brukową można wykładać również powierzchnie o kształcie koła lub półkola. Potrzebne są jednak w tym celu zestawy elementów o różnej wielkości, które „złamią” linię prostą wzoru. Z kostki o śrutowanej powierzchni można układać tzw. rozety imitujące stary bruk. W sprzedaży są też elementy o powierzchni licowej udające naturalny kamień - najczęściej bazalt, granit, porfir lub marmur. Najczęściej spotykane kolory to szary i żółty granit, czarny bazalt, biały marmur, czarno-czerwony porfir. Decydując się kolor oraz wzór kostki pamiętajmy o tym, że na ogół układa się ją na sporej powierzchni. Zbyt intensywna jej barwa lub intrygujący wzór mogą przyćmić kolorystykę nie tylko elewacji, ale nawet zupełnie odwrócić uwagę od domu. A na pewno nie o taki efekt chodzi - otoczenie i dom muszą grać w jednej orkiestrze. Każdej ułożonej powierzchni elegancji dodadzą elementy wykończeniowe, które można dobrać w tych samych kolorach. Są to m.in. elementy krawędziowe - nazywane też przez producentów połówkowymi - i łukowe. W ofercie są też korytka odpływowe oraz kratki do odwadniania nawierzchni (np. zjazdu do garażu). Brzegi ciągów komunikacyjnych można estetycznie wykończyć i umocnić obrzeżami, krawężnikami tudzież palisadami. Mają one różną długość i wysokość. Obrzeża są układane na powierzchni gruntu i nie wystają ponad płaszczyznę traktu. Natomiast krawężniki są masywnymi elementami, które trzeba wkopać w grunt i wystają ponad ścieżkę. Ciężkie, ale lekkie do układania
Ewentualne błędy ujawnią się wkrótce rożnymi nierównościami, bo niedokładnie ubite warstwy czy zbyt luźno ułożone elementy spowodują, że powierzchnia obciążona wjeżdżającym czy parkującym samochodem szybko się porozsuwa. Prace rozpoczynamy od usunięcia wierzchniej warstwy ziemi, tzw. humusu, na głębokość 30-50 cm (zależnie od przeznaczenia traktu). Po oczyszczeniu powierzchni z kamieni i korzeni należy zagęścić podłoże kształtując jednocześnie 3-4-procentowy spadek na boki (aby powierzchnia ścieżki skutecznie się odwadniała). Następnie wykonujemy podbudowę i podsypkę, dostosowując grubość tej pierwszej do planowanego obciążenia. Podbudowa - czyli warstwa nośna - jest to warstwa zagęszczonej pospółki, żwiru, tłucznia lub gruntu stabilizowanego cementem. Powinna mieć grubość od 15 cm (na ścieżkach) do 20 cm (na podjazdach). Spełnia funkcję nośną i filtracyjną. Podsypka - czyli warstwa wyrównawcza to warstwa piasku, najlepiej płukanego, grubości ok. 5 cm. Zamiast czystego piasku można użyć mieszaniny ze żwirem o frakcji ziaren do 2 mm. Warstwę tę starannie wyrównuje się, ale nie ubija. Kolejnym etapem jest ułożenie nawierzchni. Zaczynamy od krawędzi traktu i kolejne rzędy układamy, klęcząc na już wykonanej nawierzchni, aby nie niszczyć podsypki. Pomiędzy poszczególnymi elementami trzeba zostawiać szczeliny ok. 3-mm szerokości. Po ułożeniu kostki wypełniamy je piaskiem, którego nadmiar zmiatamy. Ostatni etap to ubicie całego traktu wibratorem płytowym.
Hanna Czerska |
|||||||||||||||
|
dodano: 12.09.2008. |
|||||||||||||||
| zmieniono: 12.09.2008. | |||||||||||||||
Mod artykuly firmowe - główna
Topowe produkty w artykule
| Topowe produkty |
|---|
Taras w jeden dzień Wiosna... Po długich i mroźnych miesiącach zimowych nareszcie opuszczamy
zamknięte wnętrza i wychodzimy przed dom, aby cieszyć się bezpośrednim
kontaktem z naturą. A jeśli nasza przydomowa przestrzeń nie otrzymała
jeszcze odpowiedniej aranżacji, może warto pokusić się o wykonanie
letniego tarasu. Jeśli nie lubimy ciągnących się prac budowlanych
wybierzmy sposób szybki i ekonomiczny - w technologii... na sucho. więcej |
| zobacz więcej |
WIĘCEJFORUM DYSKUSYJNE
Ostatnie tematy:
- Budowa altanki
- Mech w trawie
- rośliny do łazienki
- trawnik z rolki
- Podjazd i ścieżki z łupków granitowych?
Ostatnie posty:



Wokół domu 







