Rodzaje stropów

(fot. Techbud)

Konstrukcję stropową projektuje się uwzględniając jej rozpiętość i przewidywane obciążenia, czyli ciężar własny stropu (łącznie z ciężarem podłogi i sufitu) i postawionych na nim ścian działowych, a także ciężar mebli oraz urządzeń, jak również mieszkańców i ich gości.

W doborze odpowiedniej konstrukcji bierze się pod uwagę również ilość i rodzaj niezbędnych podpór montażowych, zbrojenie oraz sposób deskowania. Równie ważny jest sposób transportowania materiałów, przygotowania mieszanki betonowej (jeśli będzie potrzebna) oraz przerwy technologiczne związane, np. z twardnieniem betonu.

Uwaga! Strop usztywnia ściany nośne tylko wtedy, gdy jest oparty na nich za pośrednictwem wieńców, czyli obwodowych belek żelbetowych. Dlatego warto zadbać, by zbrojenie wieńca było wykonane zgodnie z projektem konstrukcyjnym stropu.

Strop z przeznaczeniem

• Gęstożebrowy (na belkach częściowo prefabrykowanych) - popularny w budynkach o dość regularnych kształtach i rozpiętości podpór nie większej niż 7 m. Wymaga zaprojektowania odpowiedniego wzmocnienia pod ciężkie ścianki działowe, jeśli te mają przebiegać równolegle do belek.
  
  
• Z płyt kanałowych – zalecany w domach o prostych kształtach i rozpiętości podpór mniejszej niż 6 m, umożliwia odłożenie na później decyzji o miejscu ustawienia ścian działowych. Szerokość i długość stropu powinna odpowiadać wymiarom modułowym pojedynczych płyt.
  
  
• Płytowy monolityczny – układany zazwyczaj w budynkach o nieregularnym kształcie i sporej rozpiętości podpór. Zbrojenie takiego stropu projektant zawsze dobiera indywidualnie, w zależności od obciążeń, rozmiarów i sposobów podparcia.
  
  
• Drewniany – przeznaczony przede wszystkim do domu drewnianego, w murowanym może być stropem poddasza, które nie jest przewidziane na cele mieszkalne.

Stropy żelbetowe

(fot. Hadykówka)

Podstawowym elementem nośnym w stropach żebrowych są belki rozstawione w niewielkich odległościach. Przestrzeń między nimi najczęściej wypełnia się specjalnymi pustakami z ceramiki lub betonu. Stropy żebrowe można wykonać w całości na budowie (stropy Ackermana) lub wykorzystać w tym celu częściowo prefabrykowane belki stropowe - tworzące z odpowiednimi pustakami systemy stropów gęstożebrowych - oraz beton, z którego formuje się górne części belek i kilkucentymetrową płytę (3-5 cm) zwaną nadbetonem.

Poszczególne rozwiązania (systemy) różnią się przede wszystkim rozstawem belek oraz wysokością konstrukcyjną, rozpiętością i dopuszczalnym obciążeniem stropu; najpopularniejsze to Teriva, Fert i Ceram. Takie stropy są dość grube (25-30 cm), co wynika z faktu, że stosunkowo mała ilość zbrojenia nie zapewnia odpowiednio wysokiej wytrzymałości.

Konstrukcje z gęsto ułożonymi żebrami wymagają odpowiedniego podparcia na czas betonowania - rozstaw podpór nie powinien być większy niż 1,5 m. Warto na to zwrócić uwagę, ponieważ na budowie łatwo o błędy spowodowane, np. niestabilnym oparciem podpór czy niestarannym wypoziomowaniem miejsca oparcia belek. Należy też pamiętać, że strop gęstożebrowy osiąga odpowiednią wytrzymałość dopiero po trzech - czterech tygodniach od betonowania, do tego czasu nie powinno się więc go nadmiernie obciążać.

(fot. Leier)

Stropy płytowe monolityczne powstają po zabetonowaniu zbrojenia, ułożonego ściśle według projektu i oddzielonego od pełnego deskowania specjalnymi podkładkami. Szalunek z desek coraz częściej zastępowany jest systemowym deskowaniem wielokrotnego użytku, co znacznie usprawnia pracę.

Sposób zbrojenia stropu monolitycznego musi być ściśle określony w projekcie. Zamiast przygotowywać je bezpośrednio na budowie, można zamówić w zakładzie zbrojarskim, co wyeliminuje ewentualne błędy podczas montażu. Następnie całą powierzchnię stropu zalewa się betonem do wysokości również określonej w projekcie. W okresie kiedy betonu dojrzewa, konieczna jest jego pielęgnacja – polewanie wodą i ochrona przed nadmiernym nasłonecznieniem.

Deskowanie nie będzie potrzebne, jeśli zastosuje się częściowo prefabrykowany strop typu filigran z płyt żelbetowych będących jednocześnie szalunkiem traconym. Są to elementy ze zbrojeniem głównym oraz kratownicami usztywniającymi płyty podczas transportu i montażu.

Takie stropy mogą mieć dowolny kształt oraz gotowe otwory na schody, piony instalacyjne i kominy. Płyty - wykonane według indywidualnego projektu w zakładzie prefabrykacji – układa się dźwigiem na ścianach nośnych i podporach montażowych. W miejscach połączeń płyt robi się dodatkowe zbrojenie i całość przykrywa warstwą betonu o grubości przewidzianej w projekcie.

(fot. Solbet Kolbuszowa)

Stropy drewniane

Stosuje się je przede wszystkim w domach o konstrukcji szkieletowej oraz w domach z bali. Strop drewniany czasem wykonuje się w domach murowanych, np. jako strop oddzielający poddasze użytkowe od strychu. Materiał użyty do jego budowy to głównie drewno sosnowe lub świerkowe wysuszone do odpowiedniej wilgotności (nie wyższej niż 16%) oraz zaimpregnowane preparatami owado- i grzybobójczymi dopuszczonymi do stosowania wewnątrz pomieszczeń. W zależności od sposobu wykończenia stropu jego elementy mogą być surowe (drewno tartaczne) lub strugane (heblowane) a nawet poddane dekoracyjnemu frezowaniu.

Drewno nie może mieć wad w postaci pęknięć przez całą szerokość przekroju ani dużych sęków. We wszystkich rodzajach stropów główne elementy to belki lub żebra nośne oraz poszycie. Rozpiętość stropów drewnianych najczęściej nie przekracza 6 m. Elementy nośne z litego drewna zastępowane są niekiedy belkami prefabrykowanymi, np. z drewna klejonego warstwowo lub płyt drewnopochodnych albo produkowanymi w postaci drewnianej kratownicy. W praktyce najczęściej spotyka się stropy żebrowe i belkowe.

Stropy żebrowe montowane są w budynkach o konstrukcji szkieletowej. Żebra wykonuje się z desek lub bali. Bez dodatkowego usztywnienia są one wiotkie, dlatego oprócz poszycia z płyty OSB montuje się żebra poprzeczne stabilizujące konstrukcję stropu.

Sposób wykończenia

Bożena Modzelewska