Przykładowy system zabezpieczenia domu

(fot. Satel)

W dowolnym momencie możemy poprosić serwis o zmianę podziału stref, gdyż są one tworzone podczas programowania centralki. Do każdej strefy ochrony są przyporządkowane odpowiednie czujki, z centralką połączone kablem. Jego przecięcie powoduje generację sygnału o sabotażu i uruchomienie alarmu.

W garażu montujemy czujkę dualną, reagującą na ruch i na temperaturę. Dzięki temu nie dojdzie do fałszywego alarmu, jaki powstałby po wstawieniu do garażu samochodu z rozgrzanym silnikiem. Samochód emituje ciepło, ale się nie porusza. Zadziała czujnik termiczny, ale nie będzie sygnału z czujnika ruchu. Wobec braku dwóch sygnałów równocześnie alarm nie zostanie włączony.

W kotłowni najlepiej zainstalować czujkę dymu i czujnik gazu. Zabezpieczenie to uchroni nas z jednej strony przed zaczadzeniem tlenkiem węgla, z drugiej – przed niekontrolowanym wypływem gazu, grożącym wybuchem. Czujkę dymu warto również zastosować w kuchni, aby wykluczyć możliwość powstania pożaru w tym miejscu.

W pozostałych pomieszczeniach standardowo montuje się czujki przestrzenne, reagujące na ruch. O zadziałaniu czujki pod wpływem ruchu jesteśmy informowani migotaniem czerwonej diody. Jeśli nam to przeszkadza, możemy poprosić montera o wyłączenie funkcji świecenia. Jest to korzystne również w pomieszczeniach usługowych, gdyż kiedy diody są włączone, potencjalny złodziej może się zorientować, które fragmenty pomieszczenia leżą w tak zwanej martwej strefie. Jeżeli świecenie diod jest wyłączone, intruz nie będzie mógł ustalić, w jakich miejscach czujka nie działa.

Dostępne są czujki, które nie reagują na ruch zwierząt domowych. Ich mankamentem jest jednak, że nie wykrywają poruszania się człowieka bardzo niskiego. Czujki będą go interpretowały jako zwierzę i alarm nie zostanie włączony.

Centralka wraz z zasilaniem awaryjnym standardowo jest ukrywana w jakimś nietypowym miejscu, np. w szafce kuchennej. Ma to na celu zmniejszenie szans na jej unieszkodliwienie przez włamywacza. Za drzwiami wejściowymi do budynku jest umieszczana klawiatura, za której pomocą odbywa się rozbrojenie alarmu.

Po otworzeniu drzwi mamy na to od 30 do 120 sekund; czas ten jest ustawiany podczas programowania centralki. Jeśli nie zdążymy, musimy zadzwonić do firmy ochroniarskiej i podać odpowiednie hasło, aby wyłączono alarm. Jeżeli alarmu nie odwołamy, ochroniarze pojawią się przed naszym domem niezwłocznie. Jeden taki przyjazd w miesiącu jest bezpłatny – na wypadek fałszywego alarmu lub jeżeli chcemy sprawdzić, czy patrol dotrze do naszego domu w ustalonym czasie. Pozostałe kosztują.

Na piętrze montujemy drugą klawiaturę, co pozwoli uruchomić alarm w strefie parteru i poddasza, gdy idziemy spać. Niezabezpieczone pozostanie jedynie piętro, na którym śpimy. Jeżeli jednak zechcemy zejść na dół, alarm będzie trzeba rozbroić. Na dachu montuje się sygnalizator świetlno-dźwiękowy oraz nadajnik.

Nadajnik możemy kupić albo za opłatą wypożyczyć od firmy monitorującej obiekt. W przypadku budowy nowego budynku ekipa serwisowa wykonuje system zabezpieczenia domu w dwóch etapach. W pierwszym przez dwa dni układa przewody, które zostaną potem przykryte tynkiem. W drugim etapie, po wykonaniu tynków, przez dwa dni montuje czujki i uruchamia system zabezpieczenia domu.

Jest to przykład prostej i typowej instalacji systemu alarmowego w domu jednorodzinnym. Stanowi ona zabezpieczenie wystarczające dla większości obiektów. Jeżeli jednak nasze potrzeby są nietypowe, na pewno znajdziemy odpowiadającą nam konfigurację systemu.