Wybieramy meble kuchenne

Szafka czy kredens

Meblowanie kuchni to przede wszystkim wybór szafek stojących i ściennych. Musimy zdecydować, czy wolimy te gotowe czy robione na zamówienie. Meble z produkcji fabrycznej wykonane są dokładnie i powtarzalnie, są testowane, dostają certyfikaty i gwarancje. Wybór co prawda jest ograniczony, ale producenci oferują zwykle tak bogate rozwiązania modułowe, że będziemy mogli zaspokoić większość wymagań estetycznych i projektowych.

	Zabudowa z linii Gouarda w kolorze czerwonego wina. Szuflady wyposażone w system elektronicznego wspomagania Touch&Silent otwierają się same, niemal odgadując nasze myśli — wystarczy lekkie muśnięcie przegubem dłoni. (fot. Mebel Rust)
Kuchnia Londyn – fronty szafek, w których można się przejrzeć. Wysoki połysk dodaje ostrym kolorom jeszcze więcej pikanterii. O komfort dbają systemy cichego otwierania Aventhos i Blumotion. (fot. Gawin)
	Zabudowa Macassar – lakierowany na wysoki połysk fornir egzotyczny to wyżyny kuchennej elegancji. Do tego interesujący układ szafek w module ściennym – takie wnętrze nie boi się konfrontacji z salonem. (fot. Ebke)

Jeśli jednak nasza kuchnia ma szczególne wymiary lub postawiliśmy na oryginalny pomysł aranżacji wnętrza, trzeba będzie raczej pomyśleć o meblach na zamówienie, najlepiej w wyspecjalizowanym studio kuchennym. Można też zdecydować się na kuchnię murowaną – między murkami montujemy półki otwarte lub zakryte drzwiczkami bądź zasłonkami, całość przykrywamy blatem np. drewnianym lub z płytek ceramicznych.

Innym pomysłem jest kupowanie starych mebli w galeriach lub renowacja tych wyszukanych na targach staroci. Modne jest łączenie starego z nowym. W takim eklektycznym wnętrzu można, obok nowoczesnych mebli, postawić „kredens babci” czy wiejski stół i krzesła – nawet każde inne. Ale przy takim rozwiązaniu, dla uzyskania dobrego efektu potrzeba dużo intuicji i wyczucia.

Co na froncie

Pomysł na oswojenie kuchni: zblokowana zabudowa kuchenna obramowana drewnianym pasem, została tu potraktowana jak ozdobny oecienny ekran; na tym tle dynamiczna i ciekawa bryła barku przypomina raczej elegancki mebel salonowy. A przecież można tu przygotować sałatkę czy zagnieść ciasto na pierogi… (fot. Frise)

W zależności od wersji będą pasować do każdej kuchni. Fronty ze stali nierdzewnej są bardzo lekkie i estetyczne. Mogą być wykonane z pełnych płyt stalowych lub blach naklejanych na płyty wiórowe, czasami łączy się je z drewnem dla ocieplenia efektu wizualnego. Szczególnie pasują do kuchni w stylu nowoczesnym czy industrialnym.

(fot. Classen)	(fot. Kerpol)
Szaroniebieskie meble ze stalowymi akcesoriami razem z drewnianą podłogą o ciepłej barwie tworzą lekką i pogodną kompozycję.	Tradycja ożywiona. Wymurowana zabudowa – doskonały sposób na wyczarowanie karczmianego klimatu sprzed wieków i... zaostrzenie apetytu. Odkryte szafki wymagają jednak wielkiej dyscypliny. Można dokupić do nich stylowe drzwiczki lub powiesić swojskie rustykalne zasłonki.
Producenci kuchni tradycyjnych wiedzą, że ich urok w dużej mierze zależy od doboru dodatków, dlatego często oferują harmonizujące ze stylistyką szafek zestawy mebli jadalnianych. Na zdjęciu: kuchnia Castello. (fot. Alno)

Fale i obrazy

Szafki kuchenne nie muszą mieć klasycznego kształtu prostopadłościanu zamkniętego drzwiczkami. Modne są fale. Wszystko za sprawą nowej technologii o nazwie finish – najbardziej dekoracyjnej i uniwersalnej ze wszystkich stosowanych dotychczas. Umożliwia ona pokrywanie kolorową folią wszelkich zaokrągleń, wgłębień oraz krzywizn.

Niezależnie, czy w ciągu szafek zrobimy jedną czy kilka fal – całość staje się bardzo dekoracyjna. Szafki o nieregularnych kształtach pasują do wnętrz nowoczesnych. Minusem takiej szafki jest cena – o ok. 80% wyższa od standardowych. Cenę podnosi blat – musi być cięty z podstawy o szerokości 120 cm, a nie 60 cm.

Monotonię szafek przełamuje się też stosując we wzornictwie frontów dwa kolory folii, np. takiej, która udaje egzotyczne drzewo wenge, z jasnym klonem, ecru lub wanilią. W łączeniu takich frontów nie trzeba zachowywać symetrii – ten „drugi” kolor może być gdzieś „rzucony”, na pierwszy rzut oka wydawałoby się od niechcenia. 

Porządki w szufladach

Meble w kuchni nowej generacji to właściwie same szuflady – małe i duże, płytkie i głębokie. Można w nich przechowywać praktycznie wszystko, od sztućców i garnków po roboty kuchenne, żywność, sprzęt AGD i odpowiednio posegregowane śmieci. Takie usprawnienie w korzystaniu z szafek jest możliwe dzięki systemom wysuwanych koszy (tzw. cargo), przegródek i pojemników, które dopasowane są odpowiednio do przedmiotów w nich przechowywanych.

Szuflady podzielone na sektory za pomocą wkładów to łatwość użytkowania i najlepsza gwarancja porządku w kuchennych zasobach. (po lewej: fot. IKEA; po prawej: fot. Nolte)

Każda rzecz w kuchni ma teraz swoje miejsce. Pomysł z wysuwaniem i segregacją nie kończy się oczywiście na szufladach. Całe szafy czy wnęki mogą być zorganizowanymi „modułami magazynowymi” otwieranymi jednym pociągnięciem ręki. Dobrym pomysłem na zaoszczędzenie miejsca są również chowane, pod blat, stoły.

Odporne blaty

Dlatego przede wszystkim musi on być solidny i odporny: na zarysowania – niestety, mało który blat jest całkowicie odporny, dlatego podczas krojenia lepiej być ostrożnym, na zaplamienia – blat powinien być łatwy do czyszczenia, nie mogą pozostawać na nim żadne ślady po używanych środkach czyszczących czy produktach spożywczych, typu kawa, herbata, soki, kwas octowy czy cytrynowy.

Czekoladowo-śmietankowo. Jasny gruby blat z konglomeratu marmurowego podkreśla ciemny głęboki kolor szafek i graficzne podziały płytek na ścianie. (fot. Opoczno)	Kolejny nudny blat? Nie tym razem! Oto propozycja do kuchni z ambicjami: blat z indywidualnym nadrukiem. Można samemu zaprojektować wzór albo wybrać zdjęcie o dobrej rozdzielczości domowego archiwum. Obraz zabezpiecza przed zniszczeniem specjalna powłoka overlay, chroniąca przed zarysowaniem, ścieraniem i działaniem chemikaliów. (fot. Juan)
Jak granitowy. Lekki blat z materiałów drewnopochodnych może mieć bardzo solidny wygląd. (fot. Kronospan)
	Powierzchnię roboczą można wyłożyć płytkami ceramicznymi. Trzeba jednak pamiętać, że bardzo jasne fugi – nawet zaimpregnowane – prędzej czy później „chwycą” brud i kurz. (fot. Cersanit)

Musi wytrzymywać wysoką temperaturę – zarówno wylany wrzątek, jak i rozgrzaną blachę z piekarnika (nawet 180°C) bez widocznych uszkodzeń, na uderzenia – spadające garnki, sztućce czy tłuczek do mięsa w akcji, nie powinny powodować uszkodzeń i odkształceń blatu i w końcu musi być odporny na parę wodną i wilgoć.

Bogactwo materiałów, z których mogą być zrobione blaty znacznie utrudnia wybór. Na rynku mamy dostępnych osiem różnych rodzajów blatów:

• Laminatowe – to płyty wiórowe pokryte warstwą laminatu, wykończone listwą PVC lub zaokrąglone w dużym wyborze kolorów i wzorów. Łatwe w utrzymaniu i odporne, mogą jednak pęcznieć pod wpływem wody, niektóre warianty są dość łatwe do zarysowania (płyty połyskliwe). Stosunkowo tanie.
  

• Kompozytowe (np. corian lub staron) – zazwyczaj zrobione z płyt MDF pokrytych warstwą kompozytu – mieszanki mineralnej zlepionej spoiwem akrylowym. Dostępne praktycznie w każdym kształcie i kolorze. Przy łączeniach nie widać spoin. Odporne na wszystkie kuchenne sytuacje. Ich jedyną wadą jest cena.
  

• Kamienne – wykonywane na zamówienie z granitu, marmuru lub trawertynu, drogie, ale bardzo eleganckie. Odporne na wysokie temperatury, zarysowania czy wypalenia różnego rodzaju chemikaliami. Należy je dodatkowo zaimpregnować przeciwko działaniu wody.
  

• Konglomeratowe – z tzw. syntetycznego kamienia. Kruszywo kamienne łączone jest specjalnym lepiszczem, np. żywicą poliestrową. Ich zaletą jest swobodny wybór grubości i ogólne cechy materiału, prawie identyczne jak blatu kamiennego.
  

• Drewniane – zazwyczaj z drewna drzew liściastych, klejone i specjalistycznie impregnowane. Bardzo miła dla oka naturalność drewna. Dość trwałe i odporne, trzeba jednak uważać, by takiego blatu nie narażać na mechaniczne uszkodzenia.
  

• Ceramiczne – płyta wiórowa pokryta płytkami ceramicznymi. Blat, który możemy wykonać nawet samodzielnie, podkreśla styl kuchni rustykalnej. Najlepiej sprawdzają się płytki gresowe. Jedyny problem z tego typu blatem pojawia się przy czyszczeniu zagłębień z fugą.
  

• Stalowe – a raczej okute, blacha stalowa przytwierdzona jest bowiem do płyty wiórowej lub pilśniowej. Wykazują dużą odporność na wszystkie rodzaje działań. Trzeba jednak taki blat wycierać starannie do sucha, bo mogą pozostawać brzydkie zacieki. Zdecydowanie reprezentuje styl nowoczesny.
  

• Szklane – wykonywane na zamówienie ze szkła klejonego lub hartowanego. Bardzo odporne i efektowne, i bardzo drogie. Podobnie jak stalowe, wymagają dokładnego wycierania, by nie pozostawały smugi.

Dawne pomieszczenie gospodarcze potraktowane z prawdziwą estymą; tę reprezentacyjną kuchnię zaprojektowano w Studiu Wnętrz Estima. Obdarzona unikalnym żyrandolem i „ludwikowskim” fotelem, jest wyzywająco piękna, a dzięki długiemu blatowi roboczemu i zaparkowanym pod nim „mobilom” także praktyczna.  (fot. Estima)

Wnętrze wyjątkowo dopracowane, pełne niebanalnego uroku. Kuchenny ciąg roboczy flankują nietypowe przeszklone kredensy. Przejrzystość szkła pozwala wyeksponować urodę domowego zbioru porcelany; ornament łagodzi ostrość obrazu. (fot, Rational)

Przy kuchennym stole