Ściany i podłoga w łazience

Siła płytek

(fot. Ceramika Paradyż)

Dziś, gdy do łazienek wkroczyły tynki i farby strukturalne, szklane tafle, drewno, beton, a nawet tapety, można by przypuszczać, że królujące w nich dawniej płytki ceramiczne odejdą w zapomnienie. Nic podobnego – ceramika, po kilku latach defensywy, przeżywa triumfalny come back. Płyty, płytki i mozaiki sprzedają się lepiej niż kiedykolwiek.

Producenci zastosowali sprytny fortel, zlecając projekty ceramiki i gresu naśladujących inne materiały. Dzięki temu można dziś połączyć funkcjonalność glazury i terakoty z wyjątkowym efektem wizualnym: płytki przypominają boazerię, spatynowane panele metalowe, ryflowaną stal, kamień szlachetny, a nawet… ścianę pomalowaną przy pomocy szablonów czy oklejoną tapetą.

Wybór ułatwiają linie wzornicze o charakterystycznych nazwach, jak choćby wood, fiori, gold, silver steel czy green stone. W dodatku z reguły każda z nich zawiera płytki różnej wielkości i kształtu, a także dodatkowe elementy dekoracyjne: paski, wstawki i inkrustacje. Miłośnicy stylu rustykalnego czy klimatów śródziemnomorskich znajdą ceramikę o nieregularnych brzegach, stworzoną do grubej, nieco nierównej fugi.

Na rynku zapanowało kwiatowe szaleństwo; roślinne ornamenty przeniosły się z sukni i chust na ściany. Ale czyha tu niebezpieczeństwo: układając florystyczne wzory na wszystkich ścianach ryzykujemy wrażenie przesytu, w którym zagubi się lekkość ornamentu. Dobra rada: połączmy płytki wzorzyste z gładkimi lub z innym jednolitym materiałem, pamiętając przy tym, by ułożyć je w miejscach najbardziej wyeksponowanych i najlepiej oświetlonych (fot. Cersanit, Polcolorit, Ceramika Paradyż, Zirconio)

Minimaliści bez problemu kupią wielkoformatowe płyty o idealnie skalibrowanych krawędziach, dzięki którym ze spoinowania i fugowania można w ogóle zrezygnować. Kto lubi styl dekoracyjny, znajdzie zestawy płytek do układania prawdziwych obrazów. A może warto pomyśleć o połączeniu ceramiki z innymi materiałami: drewnem, szkłem czy betonem? Owszem; takie mariaże bywają bardzo udane.

Na surowo

Gres potrafi świetnie udawać kamień a nawet drewno (fot. Zirconio)

Dziś pojęcie dekorów w tradycyjnym rozumieniu zanika. Ich funkcję z powodzeniem mogą pełnić malowane lub metalizowane płytki, ułożone pasami w wybranych miejscach. (fot. Ceramika Tubądzin)

Z lasu

Dla miłośników przytulnych klimatów ciekawą propozycją jest drewno egzotyczne. Od rodzimego różni je znacznie wyższa zawartość żywic, co sprawia, że świetnie znosi wilgotny łazienkowy klimat. Gatunki najbardziej „wodoodporne” to iroko, teak, ipe i doussie. Egzotyce nazw odpowiada niecodzienność usłojenia i bogactwo odcieni, od oliwkowych, przez czerwonawe i miodowe brązy, po głęboką brunatną czerń. Można użyć też twardych odmian drewna krajowego, jednak trzeba je skutecznie zabezpieczyć impregnatem, a następnie silnym, dobranym przez specjalistę lakierem.

Drewnem w postaci dużych paneli czy desek można wyłożyć podłogę i wszystkie ściany łazienki – drewniane tło wspaniale wyeksponuje jasną ceramikę. Równie ciekawy efekt może przynieść zastosowanie tego materiału jako jednego z wielu elementów aranżacji. Atrakcyjnie wyglądają drewniane „pokłady”, wyodrębniające różne strefy pomieszczenia. Z reguły drewno układa się wtedy w pielęgnacyjnej, suchej strefie łazienki. Spotyka się jednak wnętrza, w których przewrotnie zaprojektowano odwrócony układ.

Drewniana okładzina na ścianach nie musi być przaśnie przytulna; może wnosić do wnętrza ekskluzywny szyk, jakiego nie powstydziłby się marmur. Głębia barwy hebanu podkreśla szlachetną prostotę sprzętów sanitarnych. Taka łazienka, to doskonały przedtakt przed wieczornym przyjęciem (fot. Hansgrohe) Czerwonawe drewno merbau świetnie rozumie się z bielą kwadratowych płytek. Oryginalna obudowa wanny, choć częściowo osłania (a może właśnie dlatego!), uwypukla jednak ładną formę urządzenia (fot. DLH)

Kamień na kamieniu

Z uwagi na wysoką cenę rzadko wykorzystujemy go w salonach, jednak wielu z nas uznaje, że w łazience – często przecież niedużej – można sobie pozwolić na kosztowny kamień naturalny. I słusznie; warto w niego inwestować – jest trwały i łatwy do utrzymania w czystości, a większość jego gatunków doskonale znosi kontakt z wodą. Wnętrze wyłożone odpowiednio dobraną okładziną kamienną zawsze będzie eleganckie.

Warto zadbać, by nadmierne „dostojeństwo” wystroju nie kolidowało z aranżacją pozostałych pomieszczeń. Dlatego duże, marmurowe lub granitowe płyty polecane są raczej do przestronnych pokoi kąpielowych w rozległych willach; w niewielkim domu o prostym wystroju lepiej sprawdzi się bezpretensjonalny porowaty trawertyn lub ten sam marmur czy granit, ale w formie mniejszych płytek bądź mozaiki. Podobną zasadę warto stosować w kompozycji wystroju samej łazienki : we wnętrzu rustykalnym lepiej zagrają nieregularnie łamane i lekko chropowate kamienne „ciosy”, niż idealnie równe, polerowane płyty.

Klimat industrialny zapewni kamień ożeniony ze stalą nierdzewną; to samo tworzywo w sąsiedztwie drewna natychmiast „podniesie temperaturę” – wnętrze wyda się przytulniejsze. Połyskliwy gładki marmur w chłodnym odcieniu wyeksponuje urodę stylizowanych staromodnych sanitariatów. Z kolei prosta kubiczna ceramika będzie się doskonale czuła na tle szorstkiego, miodowego, czerwonawego czy brązowego trawertynu.

Ten piękny rodzimy marmur będzie doskonale wyglądał w pałacowej łazience w rezydencji, ale także w bezpretensjonalnym i prostym, nowoczesnym wnętrzu. Cudze chwalicie… (fot. Marmur Sławionice)

Do tych ogólnych zasad jedna uwaga: nie stosujmy ich bez refleksji nad własną wizją. Stereotypy są wszak po to, by je łamać. Jedno jest pewne – nie ma dwóch identycznych kamieni, dlatego „ubrana w kamień” łazienka również będzie niepowtarzalna.

Pełne szkło

Łazienka jak akwarium? Czemu nie. Osiągnięcia technologów pozwalają ułożyć szklaną taflę nawet pod stopami. Bezpieczne hartowane szkło to tworzywo do realizacji najśmielszych wizji, łazienkowych „szklanych domów”. Da nam przestrzenność i poczucie sterylnej wręcz czystości, choć, niestety, o tę czystość trzeba będzie dbać.

Dla tych, którzy wolą efekty dekoracyjne – szklane kafle w stapiane i barwione wzory. Mogą współistnieć z płytkami, drewnem, betonem. Pamiętajmy tylko – same kafle są już wystarczająco atrakcyjne; tło powinno zachować spokój (fot. Krzemień)

I jeszcze jedno zastosowanie szkła: ścianki z luksferów. Warto o nich pomyśleć, zwłaszcza że mamy dziś do wyboru pustaki w wielu kolorach. Taka barwna podświetlona  przegroda będzie wspaniałą ozdobą spokojnego monochromatycznego wnętrza (fot. Stefania)

Szklane okładziny mogą mieć postać wielkoformatowych tafli lub płytek wielkości standardowych elementów ceramicznych, a więc kwadratów i prostokątów o różnych wymiarach oraz mozaiki. Można dostać materiał w naturalnym kolorze szkła – odcień po ułożeniu zależeć będzie od koloru podłoża, ale także od barw pozostałych powierzchni we wnętrzu. Można też wybrać szkło barwione; takie zapewnia niesłychanie widowiskowe efekty. Szklana toaleta, połyskująca kolorem rubinu czy szmaragdu, sama będzie wyglądała jak klejnot.

„Zabawa w szkło” jest niestety kosztowna: ceny zaczynają się od ok. 1000 zł za m2 materiału. Ale warto pomyśleć choćby o szklanych dekorach (są dostępne w postaci listewek różnej grubości) czy pojedynczych kafelkach. Na pewno dodadzą urody płytom szorstkiego gresu, trawertynu czy drewnianym panelom ściennym. Oszczędnym i tradycjonalistom pozostają lustra, które w dużym formacie zawsze robią dobre wrażenie. A każdemu wnętrzu dodadzą przestrzeni.

Fabrycznie

Tylko w poziomie

Beton industrialny: ściany z odciskiem szalunku systemowego z wielkowymiarowych płyt. Widoczne na powierzchni regularne rysy w miejscach ich łączenia oraz ślady „nitów” – śrub mocujących szalunek w narożnikach – doskonale komponują się z wielką „loftową” witryną okienną (fot. Sanitec Koło)

Agnieszka Rezler