Uszkodzenia posadzki tarasu - remont

Jednoznaczna ocena przyczyn tego złego stanu posadzki nie zawsze będzie możliwa bez zerwania przynajmniej części posadzki, bo dopiero wtedy można ocenić, jak głęboko sięgają uszkodzenia.

Pęknięcia mogą być spowodowane:

• naprężeniami występującymi w na-wierzchni na skutek braku dylatacji lub zbyt wąskich spoin między płytkami;
• złą jakością samych płytek;
• uszkodzeniami warstw podposadzkowych.

Mata wejściowa. Warto zastosować ją na tarasie, ponieważ przedłuża żywotność posadzek, a także zapobiega poślizgom i upadkom w strefie wejścia (fot. CS Polska)

Typowe problemy Na gruncie, na płycie betonowej Z takim tarasem nie ma większych problemów, gdy na działce jest grunt piaszczysty. Jeśli jednak podłoże jest gliniaste, może dochodzić do wysadzin mrozowych, wskutek których konstrukcja tarasu pęka, a posadzka niszczeje. Nad gruntem Jeśli taras ma konstrukcję żelbetową i jest niefachowo wykończony, może ulegać uszkodzeniom mrozowym, które prowadzą zwykle do odpadania warstw wykończeniowych i przerwania izolacji – co z czasem może zagrozić konstrukcji tarasu. Jeśli jest ona drewniana, najczęściej dochodzi do niszczenia na styku elementów betonowych z metalowymi. Nad pomieszczeniem nieogrzewanym Podstawowym problemem w tych tarasach są również zmiany temperatury, które mogą niszczyć nie tylko warstwy zewnętrzne (posadzki i izolacji), ale także konstrukcję stropu. Nad pomieszczeniem ogrzewanym Konstrukcje tych tarasów wymagają bardzo dobrego ocieplenia i niezwykle starannego zabezpieczenia przed zawilgoceniem. Najmniejsze błędy mogą prowadzić do zniszczeń, dlatego takie tarasy najczęściej wymagają remontu.

W przypadku pęknięć spowodowanych brakiem dylatacji lub „osiadaniem” podłoża, które ustabilizowało się, można zaryzykować ułożenie warstwy renowacyjnej na istniejących płytkach. Jednak ułożenie nowej warstwy pokrycia podłogi tarasu podniesie jego poziom o ok. 1,5 cm. Prace wymagać będą przygotowania podłoża, wypełnienia pęknięć, utworzenia dylatacji, wykonania izolacji podpłytkowej.

1. Pęknięcia poszerza się przy użyciu szlifierki kątowej na całą grubość płytek i po odkurzeniu wypełnia szybkowiążącym cementem montażowym.

2. Następnie wzdłuż istniejących spoin wykonuje się nacięcia dylatacyjne w odstępach co 2–3 m, nacinając podkład na głębokość ok. 1/3 grubości warstwy jastrychowej.
W celu utrzymania jednakowej głębokości szlifierka (należy używać tarczy z nasypem diamentowym) powinna być wyposażona w stopkę. Szerokość nacięcia powinna wynosić 6–8 mm – wymaga to wykonania przynajmniej dwóch równoległych nacięć.

3. Kolejny etap to wypełnienie dylatacji materiałem elastycznym – sznurem lub taśmą dylatacyjną – do poziomu istniejącej podłogi. Nad dylatacją należy przykleić paski uszczelniające wtopione w izolację podpłytkową – tzw. płynną folię, którą nakłada się na całej powierzchni po oczyszczeniu i odkurzeniu podłoża.

4. Na tak przygotowanym podkładzie można układać płytki ceramiczne, używając do tego celu wyłącznie elastycznej zaprawy klejowej. Trzeba ułożyć ją szczelnie, aby pod płytkami nie tworzyły się puste przestrzenie, w których mogłaby zatrzymywać się woda. Przy prawidłowo położonych płytkach, po ich dociśnięciu zaprawa powinna zostać wyciśnięta na całym obwodzie. Jej nadmiar trzeba usunąć szpachelką. Szerokość spoin zależy od wielkości płytek i powinna stanowić ok. 3% ich wymiaru. Do spoinowania należy również użyć elastycznej zaprawy spoinującej, a w miejscach, gdzie przebiegają dylatacje, spoiny wypełnić specjalnym silikonem.

Nowej warstwy posadzkowej nie można jednak układać na starych płytkach, które kruszą się i odpadają od podłoża. W takich sytuacjach konieczne jest zerwanie całej posadzki, wyrównanie podłoża samorozlewną zaprawą wyrównującą, naniesienie płynnej folii i ułożenie płytek w opisany wyżej sposób. Oczywiście konieczne będzie odtworzenie dylatacji – lub ich wykonanie – w taki sam sposób jak przy układaniu nawierzchni renowacyjnej.