Na czym polega tynkowanie tradycyjne?

Pokrycie ścian i sufitów zaprawami tynkarskimi należy do pracochłonnych robót wykończeniowych, a jakość nałożonych tynków istotnie wpływa na efekt estetyczny. Dlatego coraz większą popularność zdobywają materiały i technologie umożliwiające uzyskanie gładkich powierzchni przy znacznie mniejszej pracochłonności. Tynki tradycyjne z zapraw cementowo-wapiennych wykonywane są obecnie głównie jako podkłady pod warstwy wykańczające, np. z gładzi gipsowej czy płytek ceramicznych.

Zaprawy tynkarskie mogą być przygotowywane bezpośrednio na budowie albo – co zdarza się coraz częściej – wykorzystuje się gotowe mieszanki dostarczane w workach lub silosach. Tynki cementowo-wapienne wykonuje się jako dwu- lub trójwarstwowe, przy czym pierwsza warstwa (obrzutka) pełni rolę warstwy kontaktowej, poprawiającej przyczepność. Następna warstwa (narzut) grubości 1-1,5 cm umożliwia wyrównanie podłoża i jest podkładem pod gładź gipsową lub okładzinę.

Gruba warstwa wyprawy tynkarskiej pozwala na zakrycie prowadzonych po ścianie przewodów instalacji elektrycznej, co z kolei eliminuje konieczność wykonywania bruzd pod te przewody.

W uzyskaniu równej powierzchni tynku pomaga osadzenie na ścianach metalowych listew tynkarskich. Po nich prowadzona jest łata wyrównująca powierzchnię narzutu. Przeciętne zużycie zaprawy przy tynkowaniu tradycyjnym wynosi 25-35 kg/m2 – zależnie od nierówności podłoża. Wykonywaniu tynku cementowo-wapiennego towarzyszy znaczna ilość wilgoci, dlatego trzeba zapewnić intensywną wentylację pomieszczeń do czasu całkowitego jego wyschnięcia.