Jak obliczyć izolacyjność ściany jednowarstwowej?

Ciepłochroność ściany jednowarstwowej zależy od grubości ściany oraz przewodności cieplnej użytych do jej budowy materiałów. Przeciętnie uzyskiwane wartości współczynników przewodności cieplnej λ to dla: betonu komórkowego – 0,13 W/mK, ceramiki poryzowanej – 0,16 W/mK, keramzytu – 0,15 W/mK. Dla ekonomicznie uzasadnionej grubości ścian (36-44 cm) stawianych z typowych materiałów jednorodnych współczynnik U wynosi najczęściej 0,35-0,40 W/m2K bez uwzględniania izolacyjności cieplnej tynku (ma on zresztą znikomy wpływ na przenikalność cieplną ściany).

Dokładne wyznaczenie przenikalności cieplnej ściany wymaga uzyskania od producenta informacji o deklarowanym współczynniku przewodności cieplnej λ dla konkretnego materiału. Dzieląc współczynnik l przez grubość ściany uzyskujemy wartość współczynnika U.

Nadmierne ocieplenie może niekorzystnie wpłynąć na trwałość ściany, a poniesione koszty niekiedy zwrócą się dopiero po kilkudziesięciu latach. Szacunkowo można przyjąć, że obniżenie współczynnika U o 0,01 W/m2K pozwala zmniejszyć zużycie energii o ok. 0,75 kWh rocznie na każdy m2 powierzchni ściany. Zależnie od źródła ogrzewania daje to zatem oszczędności rzędu 0,10-0,20 zł/(m2 x rok). Porównując przyszłe oszczędności na ogrzewaniu z kosztami dodatkowego ocieplenia łatwo da się przeanalizować jego opłacalność.

Przykład Materiał o grubości 36 cm (0,36 m) i współczynniku λ=0,15 W/mK będzie miał izolacyjność cieplną: 0,15 W/mK: 0,36 m = 0,41 W/m2K. W praktyce ciepłochronność ściany może być o 5-10% niższa z powodu mniejszej izolacyjności spoin oraz w wyniku zawilgocenia muru.