Technologia budowy domu z elementów keramzytobetonowych

(fot. Praefa)

Większość pustaków i bloczków ma profilowane boki, łączy się je więc na pióro i wpust, bez spoin pionowych. Pustaki mają zróżnicowaną grubość i różną liczbę komór (pustek). Im większa grubość elementu, tym lepsza izolacyjność termiczna ściany i w efekcie jedna warstwa spełnia lub przewyższa wymagania normowe.

Ściany jednowarstwowe można murować na zaprawę zwykłą lub ciepłochronną (z dodatkiem keramzytu albo perlitu). Elementy keramzytobetonowe mogą również służyć do wznoszenia ścian działowych, ścian piwnic, a elementy cieńsze mogą być warstwą osłonową w ścianach trójwarstwowych.

Dla ograniczenia strat ciepła, pustki wypełnia się styropianem uzyskując wówczas wręcz imponujące wartości współczynnika przenikania ciepła przegrody. Ściana jednowarstwowa gr. 24 cm uzyskuje normową izolacyjność termiczną U=0,3 W/(m2K), a przy gr. 36 cm wartość ta maleje do 0,19 W/(m2K). Bloczki z wkładką styropianową muruje się tylko na zaprawę ciepłochronną, by spoina nie była mostkiem termicznym.

Pustaki bez wkładki, dla osiągnięcia porównywalnej izolacyjności termicznej, muszą być grubsze o kilkanaście centymetrów. Zbliżone do opisywanych efekty można uzyskać stosując pustak 6-komorowy gr. 30 cm (6 pustek powietrznych w przekroju ściany) z dodatkową warstwą izolacji termicznej gr. 10 cm. Dom z elementów keramzytobetonowych jest atrakcyjną alternatywą dla pustaków ceramicznych.

Materiał nie jest tak podatny na uszkodzenia, a ściana charakteryzuje się podobnymi właściwościami izolacyjnymi. Ze względu na strukturę materiału, keramzytobeton charakteryzuje się lepszą izolacyjnością akustyczną. Ściana może pozostać przez dłuższy czas bez tynku.

Technologia budowy domu z elementów keramzytobetonowych (rys. na podstawie www.praefa.com.pl)