Z czego instalacje wodne? - MIEDŹ

Przykłady kształtek miedzianych

Rury z niej stawiają znikomy opór hydrauliczny, mogą więc mieć małą średnicę; daje to oszczędność materiału i miejsca, instalację łatwo się umieszcza pod tynkiem. W odróżnieniu od niektórych tworzyw nie dochodzi w niej do przenikania (dyfuzji) tlenu.

Montaż jest prosty i szybki, stanowisko pracy niewielkie. Instalacja z miedzi nie zarasta kamieniem. Bardzo ważne: miedź hamuje rozwój bakterii (w tym groźnych Legionella) i glonów. Cena materiału o 40% przewyższa cenę stali, ale koszt robocizny jest o 30% niższy, a trwałość co najmniej czterokrotnie większa. Rury miedziane są mało odporne na zarysowania.

Dlatego instalację miedzianą musimy dobrze chronić przed przedostaniem się do niej drobnych cząstek stałych, jak piasek, zaprawa murarska, drobiny rdzy. Na wejściu do niej trzeba zakładać filtr siatkowy o oczkach nie większych niż 80 µm (0,08 mm).

Łącznik zaciskowy: przy skręcaniu pierścienie gumowe (o-ringi) zostają ściśnięte między nakrętkami i korpusem oraz dociśnięte do łączonych odcinków rur

Zestaw łączników jest obszerny. Charakterystyczne dla tego materiału są zaokrąglenia. I tak np. oprócz zwykłych kolanek wytwarza się łuki, o łagodniejszym przejściu między ramionami, dzięki czemu przepływ wody załamuje się mniej gwałtownie.

Niektóre systemy obejmują też łuki dwukierunkowe 180°. Służą głównie do tworzenia tzw. pętli kompensacyjnych (zagięć umożliwiających rozszerzanie się przewodów bez ujemnych skutków).

Podstawowym sposobem łączenia elementów z miedzi jest lutowanie. W niektórych punktach instalacji, głównie przy podłączeniach do urządzeń końcowych, stosuje się także połączenia gwintowane.

Łączniki jeszcze innego rodzaju – zaciskowe – są bardzo łatwe w stosowaniu nawet dla amatorów. W przypadku niewielkiego systemu, w którym wyższy koszt nie ma istotnego znaczenia, możemy je stosować w całej instalacji.