Elektryczny pech

Jestem szczęśliwym posiadaczem działki i niedawno wybudowanego domu w jednym z miasteczek otaczających stolicę. Nazwy miejscowości nie podam. Miałbym kompletnie przechlapane! Dlaczego? Bo w niewielkich społecznościach niepisanym prawem jest cierpliwe znoszenie upokorzeń oraz rozmaitych przegięć. Wszelkie bunty karane są natomiast przykładnie, aby zniechęcić naśladowców. Wprawdzie udało mi się w końcu doprowadzić prąd do swojego domu, ale wcale nie jest powiedziane, że któremuś z biurokratów w zakładzie energetycznym nie przypomniałby się jakiś przepis sprzed pół wieku i... Obywatel nie ma żadnych szans w starciu z faktycznym monopolistą.

Dom udało mi się wybudować w miarę szybko. Aż sam się zdziwiłem. Kolejne ekipy na placu budowy działały sprawnie i profesjonalnie. Może dlatego straciłem czujność? Może?! Elektryk, który zakładał w budynku instalację, też wydawał się fachowcem z prawdziwego zdarzenia i człowiekiem jak najbardziej OK! Byłem naprawdę zadowolony z jego pracy. No, nie było się do czego przyczepić. W końcu elektryk zaproponował, że zainstaluje mi również skrzynkę z bezpiecznikami i licznikiem w linii ogrodzenia. Cena odpowiednio podskoczyła, ale robota paliła się gościowi w rękach, więc nie żałowałem decyzji. Bez problemu zgodził się nawet na odsunięcie skrzynki od płotu.

Mam kute ogrodzenie i wkomponowanie jej byłoby raczej trudne, a i wyglądałoby to trochę dziwacznie. Skrzynka stanęła więc niecały metr od płotu na mojej działce. Teraz wystarczyło już tylko podpisać umowę z miejscowym zakładem energetycznym i czekać na wykonanie przyłącza. Umowę podpisałem i owszem. Całkiem sprawnie poszło. Termin oczekiwania na rozpoczęcie prac... kilka miesięcy. Jednak dla człowieka, którego uskrzydla wizja zamieszkania we własnym domu... nic to! Po jakimś czasie dostałem pismo, że zakład energetyczny zamierza postawić na mojej działce słup, aby dokonać podłączenia linią napowietrzną. Moja wina! Nie przeczytałem uważnie umowy!

PS. A dodatkową skrzynkę do dzisiaj usiłuję sprzedać.