Warto wybrać parapety wewnętrzne z dobrego, trwałego materiału, odpowiednie do rodzaju pomieszczeń i planowanego wystroju wnętrza. Dowiedz się, co znajdziemy na rynku.
Parapety wewnętrzne wspomagają mieszanie się ciepłego powietrza znad grzejnika z zimnym spływającym od okna, zatrzymują też kurz unoszący się znad grzejnika. Brak parapetów wewnętrznych nie jest błędem, ale w domu mieszkalnym trudno byłoby to zaakceptować: bez wykończenia trwałym i łatwym do mycia materiałem powierzchnie ścian pod oknami szybko by się brudziły.
Materiał podokiennika warto zatem dobierać z uwzględnieniem przeznaczenia pomieszczenia: w gabinecie czy sypialni parapety mogą być drewniane, w pralni czy łazience - lepiej wybierać materiały odporne na wodę i stosowane w łazienkach środki czystości. Parapety wewnętrzne są dość ważnym detalem wystroju wnętrza, ale z ich eksponowaniem lepiej nie przesadzać. Warto dobrać je tak, by zbytnio nie zwracały uwagi, a więc dopasować je do stylu wnętrza.
Jeśli parapet ma pełnić funkcję dodatkowego blatu, powinien być odporny na zarysowania, wodę i wilgoć oraz na działanie preparatów czyszczących i środków spożywczych. Odpowiedni będzie tu parapet z granitu, konglomeratu marmurowego, kamienia syntetycznego i kompozytów.
Tu parapet powinien być wykonany z materiału odpornego na wodę i niechłonącego wilgoci, a także odpornego na kwasy zawarte w przeznaczonych do łazienek środkach do usuwania osadów z kamienia. Najlepsze są więc kompozyty i płytki ceramiczne.
Wybierając parapety do salonu, oceniamy głównie ich wygląd. Cenione są tu parapety z materiałów naturalnych: kamienia czy drewna, a w tańszej wersji - materiałów imitujących naturalne: konglomerat marmurowy, kamień syntetyczny, postforming i soforming.
W takich pomieszczeniach można zastosować parapety z tańszych materiałów: PVC, akryl, laminaty.
Osadzenie parapetów wewnętrznych najlepiej zlecić firmie, która montuje okna. Montaż podokiennika z drewna można też zlecić stolarzowi lub parkieciarzowi, a z kamienia lub konglomeratu - glazurnikowi. Parapety można montować zarówno przed zakończeniem robót tynkarskich, jak i po ich zakończeniu.
Z kamieni naturalnych na parapety wewnętrzne stosuje się głównie granit i marmur. Mogą mieć powierzchnię szlifowaną lub polerowaną. Najbardziej trwały i odporny na wilgoć oraz zabrudzenia jest granit. Bardziej dekoracyjny jest marmur, ale w przeciwieństwie do granitu wymaga zabezpieczania specjalnym impregnatem (impregnację ową trzeba powtarzać, co jest kłopotliwe), bo nawet woda może pozostawić na nim plamę. Jest podatny na uszkodzenia, zwłaszcza w czasie transportu i montażu.
Materiał ten produkowany jest z kruszywa marmurowego spojonego lepiszczem z żywicy poliestrowej. Dzięki zawartości naturalnego kruszywa przypomina marmur, ale parapety konglomeratowe są kilkakrotnie tańsze od marmurowych. Ponadto są nienasiąkliwe, odporne na uderzenia i niewrażliwe na zaplamienia spowodowane środkami chemicznymi stosowanymi w gospodarstwie domowym. Mogą być barwione na dowolny kolor.
Jest to tworzywo wytwarzane z mieszaniny piasku kwarcowego i mączki dolomitowej z dodatkiem żywic poliestrowych i pigmentów. Wyglądem przypomina marmur lub granit, ale jest od nich lżejszy. Kamień syntetyczny ma gładką powierzchnię i jest odporny na uderzenia, działanie wody i większości środków chemicznych stosowanych w gospodarstwie domowym, dzięki czemu nie powstają na nim plamy.
Są to tworzywa składające się z wodorotlenku glinu, spoiwa z żywicy oraz z pigmentów. Parapety z nich wykonane są wytrzymałe na uderzenia, lecz łatwo je porysować.
Są odporne na wilgoć i łatwe do utrzymania w czystości. Można dobrać je tak, by harmonizowały z glazurą i terakotą, którymi wykończone są ściany i podłoga w łazience. Okładziny z płytek będą służyć przez długie lata, jeśli na styku płytek z oknem zastosujemy wypełnienie z materiału o trwałej elastyczności (kruche bardzo szybko popęka i zacznie wypadać z powodu odkształceń termicznych okna).
Dawniej na parapety używało się grubych i szerokich desek dębowych, modrzewiowych czy jesionowych, ale obecnie parapety wykonuje się głównie z drewna klejonego: sosnowego, bukowego, ewentualnie dębowego.
Drewno klejone jest odporniejsze na zmiany temperatury oraz wilgotności i dlatego nie paczy się tak jak drewno lite.Drewniane parapety mają frezowane krawędzie i są wykańczane woskiem lub lakierem bezbarwnym (nawet najlepszy lakier łatwo porysować doniczkami).
Są to płyty z warstwą nośną z materiału drewnopochodnego (najczęściej płytą wiórową), z wierzchu oklejone laminatem lub powleczone melaminą, a od spodu pokryte papierem przeciwprężnym. Od strony pomieszczenia parapet ma krawędź zagiętą do dołu (postforming) lub doklejoną końcówkę o wybranym kształcie i kolorze (softforming).
Warstwa wierzchnia może mieć nadruk imitujący drewno, kamień lub płytki ceramiczne, a jej wykończenie może być matowe, półmatowe lub z połyskiem.
Parapety wewnętrzne produkuje się z twardego PVC o przekroju komorowym. Ich zaletą jest odporność na wilgoć, lecz pod wpływem podwyższonej temperatury mogą się pofałdować, dlatego nie powinno się ich umieszczać w odległości mniejszej niż 15 cm od grzejnika. Podokienniki z PVC najczęściej są wykończone laminatem dostępnym w różnych kolorach. Wykończenie może imitować drewno lub kamień.
Parapety wytwarza się z masy akrylowej z wypełniaczami. Są bardzo twarde, nie odbarwiają się i są odporne na działanie większości stosowanych w gospodarstwie domowym środków chemicznych, dzięki czemu nie powstają na nich plamy. Uszkodzoną powierzchnię podokiennika można zeszlifować (to ważne w pomieszczeniach gospodarczych, bo wszelkie powierzchnie, na które się coś odkłada czy odstawia, bywają narażone na rozmaite uszkodzenia).
Składają się z dwóch warstw: spodniej - z maty szklanej z dodatkiem żywicy poliestrowej i górnej - z żelkotu - materiału o dużej elastyczności i połysku, produkowanego z nienasyconej żywicy poliestrowej. Krawędź parapetu jest zagięta do dołu na odcinku 45-60 mm. Części boczne są zamknięte zaślepkami (zwykle tylko na pewnym odcinku).
Małgorzata Cuch
fot. otwierająca: Faber
4
