Aby przez długie lata kominy spełniały swoją funkcję, były trwałe i bezpieczne, muszą być dobrane odpowiednio do źródła ciepła (wymagana odporność na wysoką temperaturę oraz agresywne składniki zawarte w dymie lub spalinach) oraz fachowo wykonane.
Temperatura dymu z kominka osiąga ok. 400°C, a w razie zapalenia się sadzy może nawet przekroczyć 1000°C. Komin najlepiej by był ceramiczny lub stalowy. W murowanych łatwiej o nieszczelności spowodowane np. niedokładnym wypełnieniem spoin między cegłami, dlatego dla bezpieczeństwa można w takim kominie zainstalować stalowy wkład.
Wszystkie elementy komina muszą być ze sobą dokładnie połączone, a rura znajdująca się w czopuchu, łącząca kominek z kominem, podłączona tak, by mogła swobodnie zmieniać długość pod wpływem zmian temperatury.
Komin powinien być prowadzony pionowo na całej długości by zagwarantować dobry ciąg (dopuszczalne są najwyżej dwa odchylenia od pionu, ale nie większe niż o kąt 30°).
Minimalna średnica przewodu dymowego to 15 cm (lub wymiar 14 × 14 cm). Jednak taka wielkość przewodu wystarczy tylko do kominka o mocy poniżej 10 kW. Wymaganą średnicę przewodu dymowego powinien obliczyć specjalista, uwzględniając przede wszystkim moc kominka oraz wysokość komina. Orientacyjnie można przyjąć, że średnica kanału dymowego nie powinna być mniejsza niż średnica króćca wylotu spalin z wkładu.
Minimalna wysokość to 4 m, liczy się ją nie od podłogi, ale od paleniska do komina.
Komin powinien być co najmniej 60 cm powyżej kalenicy, jeśli (ma kąt nachylenia mniejszy niż 12°) lub gdy jest stromy, ale pokryty łatwopalnym materiałem (np. gontem lub strzechę) - co najmniej 30 cm od powierzchni dachu stromego z pokryciem niepalnym.
Jeśli dach ma pokrycie palne (gont lub strzecha), należy przykryć komin siatką przeciwiskrową.
Komin powinien być wyposażony w wyczystkę czyli otwór w dolnej części, umożliwiający czyszczenie komina.
Redaktor: Joanna Dąbrowska
fot. otwierająca: Jopek
1
